प्रभवार्थ हि भूतानां धर्म: सृष्ट: स्वयम्भुवा । तस्मात् प्रवर्तयेद् धर्म प्रजानुग्रहकारणात्,ब्रह्माजीने प्राणियोंके कल्याणार्थ ही धर्मकी सृष्टि की है, इसलिये राजाको चाहिये कि अपने देशमें प्रजा-जनोंपर अनुग्रह करनेके लिये धर्मका प्रचार करे
prabhavārtha hi bhūtānāṃ dharmaḥ sṛṣṭaḥ svayambhuvā | tasmāt pravartayed dharmaṃ prajānugrahakāraṇāt ||
ເພື່ອຄວາມຜາສຸກແລະຄວາມເຈີຣິນຂອງສັດທັງປວງ ຜູ້ເກີດຂຶ້ນເອງ (ພຣະພຣົມ) ໄດ້ສ້າງທັມມະຂຶ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດຄວນເຮັດໃຫ້ທັມມະເຄື່ອນໄຫວ—ສົ່ງເສີມແລະສະຖາປະນາມັນ—ເພື່ອຄຸ້ມຄອງແລະເກື້ອກູນປະຊາຊົນດ້ວຍການປົກຄອງອັນຊອບທຳ.
उतथ्य उवाच
Dharma is not merely personal piety but a divinely instituted principle meant for the flourishing of all beings; hence rulers have a duty to actively uphold and propagate Dharma for the welfare of their subjects.
In Śānti Parva, the sage Utathya instructs on righteous governance, emphasizing that since Brahmā created Dharma for universal welfare, a king must promote Dharma within his realm as an act of benevolent protection of the people.