Shloka 12
अथवैको5हमेकाहमेकैकस्मिन् वनस्पतौ । चरन् भैक्ष्यं मुनिर्मुण्ड: क्षपयिष्ये कलेवरम्,अथवा मैं मूँड़ मुड़ाकर मननशील संन्यासी हो जाऊँगा और एक-एक दिन एक-एक वृक्षसे भिक्षा माँगकर अपने शरीरको सुखाता रहूँगा
athavaiko’ham ekāham ekaikasmin vanaspatau | caran bhaikṣyaṃ munir muṇḍaḥ kṣapayīṣye kalevaram ||
ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຢູ່ລຳພັງ—ຢູ່ກັບຕົ້ນໄມ້ພຽງຕົ້ນດຽວຕໍ່ມື້—ເດີນທາງໄປມາເປັນນັກບຳເນັດຜູ້ໂກນຜົມ ຜູ້ພິຈາລະນາ ຂໍອາຫານບິນທະບາດ ແລະດ້ວຍວິທີນີ້ຈະເຮັດໃຫ້ຮ່າງກາຍນີ້ຄ່ອຍໆຫຼຸດຫຼົງໄປ. ໃນຄວາມຕັ້ງໃຈນີ້ ຢຸທິສຖິຣະຫັນຈາກຊີວິດກະສັດໄປສູ່ການສະຫຼະ ຊອກຫາການຊຳລະບາບແລະຄວາມສະຫງົບໃນໃຈດ້ວຍຄວາມອົດທົນ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍອຳນາດ.
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic response to moral anguish: when worldly authority feels tainted by violence and loss, one may seek purification through restraint, simplicity, and non-attachment—symbolized by mendicancy, solitude, and acceptance of bodily hardship.
Yudhiṣṭhira, burdened by the aftermath of war, voices an alternative to ruling: he considers becoming a wandering ascetic, living day by day under different trees, begging for food, and gradually exhausting the body through austere living.