Shloka 15
Rājapurohita-lakṣaṇa and Purūravas–Vāyu Saṃvāda
Varṇa, Sovereignty, and Abhaya-dāna
यो राजानं नवेद् बुद्धया सर्वतः परिपूर्णया । ब्राह्मणो हि कुले जात: कृतप्रज्ञो विनीतवान्,तथा जो सर्वतोभावसे परिपूर्ण अपनी बुद्धिके द्वारा राजाको सन्मार्गपर ले जा सके; क्योंकि जो ब्राह्मण उत्तम कुलमें उत्पन्न, विशुद्ध बुद्धिसे युक्त और विनयशील होता है, वह विचित्र वाणी बोलकर राजाको कल्याणके पथपर ले जाता है। जो ब्राह्मणका बताया हुआ धर्म है, उसीको राजा आचरणमें लाता है
yaḥ rājānaṁ naved buddhyā sarvataḥ paripūrṇayā | brāhmaṇo hi kule jātaḥ kṛtaprajño vinītavān |
ພຣາຫມັນຜູ້ເກີດໃນຕະກູນສູງ, ມີປັນຍາສຸກງອມ, ແລະຝຶກຝົນໃນຄວາມຖ່ອມຕົນ, ຄວນໃຊ້ປັນຍາທີ່ສົມບູນຮອບດ້ານ ນໍາພະຣາຊາໄປສູ່ທາງທີ່ຖືກ. ເພາະພຣາຫມັນເຊັ່ນນັ້ນ ຜູ້ເວົ້າດ້ວຍສິລະປະແຫ່ງຖ້ອຍຄໍາແລະປັນຍາ, ຈຶ່ງນໍາຜູ້ປົກຄອງໄປສູ່ຄວາມຜາສຸກ; ແລະພະຣາຊາຄວນນໍາທັມທີ່ພຣາຫມັນສອນໄປປະຕິບັດໃຫ້ເປັນຈິງ.
ऐल उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that righteous governance depends on wise counsel: a king should be guided by a Brahmin who is intellectually complete, ethically disciplined, and humble, and the king should enact in practice the dharma thus taught.
Aiḷa is describing the proper relationship between spiritual-intellectual authority and royal power: the qualified Brahmin provides direction toward the right path, and the king follows that instruction by implementing dharma in conduct and policy.