Shloka 113
Varṇa-dharma and Rājadharma: Yudhiṣṭhira’s Inquiry and Bhīṣma’s Normative Outline (वर्णधर्म-राजधर्म-प्रश्नोत्तरम्)
तयो: प्रीतो ददौ राजा पृथुर्वैन्य: प्रतापवान् | अनूपदेशं सूताय मगधं मागधाय च,वेनके पुत्र प्रतापी राजा पृथुने उन दोनोंको प्रसन्न होकर पुरस्कार दिया। सूतको अनूप देश सागरतटवर्ती प्राप्त) और मागधको मगध देश प्रदान किया
tayoḥ prīto dadau rājā pṛthur vainyaḥ pratāpavān | anūpadeśaṃ sūtāya magadhaṃ māgadhāya ca ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ພຣະຣາຊາ ປຣຶຖຸ ໄວນຍະ ຜູ້ກ້າຫານມີອານຸພາບ ພໍໃຈຕໍ່ທັງສອງ ແລະໄດ້ປະທານລາງວັນ. ພຣະອົງມອບແດນອະນູປະ ອັນຢູ່ຕິດຝັ່ງທະເລ ໃຫ້ແກ່ ສູຕະ ແລະມອບແຜ່ນດິນ ມະຄະທະ ໃຫ້ແກ່ ມາຄະທະ. ເຫດການນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນທຳມະຂອງກະສັດ ໃນການຮັບຮູ້ການຮັບໃຊ້ ແລະຈັດສັນດິນແດນໃຫ້ເໝາະສົມ ເພື່ອໃຫ້ບົດບາດສັງຄົມ ແລະລະບຽບການເມືອງມັ່ນຄົງ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A righteous king sustains order by acknowledging merit and service through appropriate rewards. Patronage is not mere generosity; it is a tool of governance that assigns responsibility, reinforces social functions (such as heralds/bards), and promotes stability.
Prithu, pleased with two professional figures—the Sūta and the Māgadha—grants them territorial rewards: the Anūpa region to the Sūta and Magadha to the Māgadha, formalizing their status and securing loyalty within his realm.