Shloka 25
राजधर्मस्य नवनीतम्—रक्षा, दण्ड, चार, उत्थान
Rājadharma’s ‘Essence’: Protection, Punishment, Intelligence, and Royal Diligence
वैशम्पायन उवाच ततो व्यासश्न भगवान् देवस्थानो5श्म एव च | वासुदेव: कृपश्चैव सात्यकि: संजयस्तथा
vaiśampāyana uvāca | tato vyāsaś ca bhagavān devathāno ’śma eva ca | vāsudevaḥ kṛpaś caiva sātyakiḥ sañjayas tathā ||
ໄວສຳປາຍະນະກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະຣາຊາຈະນະເມຊະຍະ, ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງພີດສະມະແລ້ວ ພຣະິສີວຽສະຜູ້ນ່າເຄົາລົບ—ພ້ອມດ້ວຍ ເທວະສະຖານ ແລະ ອັສມະ—ທັງຍັງມີ ວາສຸເທວະ (ພຣະສີກຣິດສະນະ), ກຣິປະ, ສາຕະຍະກິ, ແລະ ສັນຈະຍະ ກໍລ້ວນປິຕິຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ. ດ້ວຍໃບໜ້າທີ່ສະຫວ່າງໄສດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ພວກເຂົາໄດ້ເປັ່ງສຽງສາທຸການ ແລະສັນລະເສີນພີດສະມະຊ້ຳໆ—ສິງໂຕໃນຫມູ່ມະນຸດ ແລະເປັນຜູ້ສູງສຸດໃນຫມູ່ຜູ້ທຳມະ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical authority of dharma-teaching: when a truly righteous elder like Bhīṣma speaks, wise and eminent figures respond with approval, reinforcing that moral instruction gains strength through recognition by the learned and virtuous.
After Bhīṣma’s discourse, leading figures—Vyāsa, Kṛṣṇa, Kṛpa, Sātyaki, and Sañjaya (with Devathāna and Aśma)—are delighted and publicly commend Bhīṣma, offering repeated praise and affirming the value of his counsel to Janamejaya’s listener-context.