Shloka 21
Rāma–Jāmadagnya-janma-kāraṇa and Kṣatra-kṣaya
Paraśurāma’s origins and the depletion/restoration of kṣatriya lineages
मातुस्ते ब्राह्मणो भूयात् तव च क्षत्रिय: सुतः । परंतु तुम्हारा भाई ब्राह्मणस्वरूप एवं तपस्यापरायण होगा। तुम्हारे चरुमें मैंने सम्पूर्ण महान् तेज ब्रह्मकी प्रतिष्ठा की थी और तुम्हारी माताके लिये जो चरु था
mātus te brāhmaṇo bhūyāt tava ca kṣatriyaḥ sutaḥ |
«ໃຫ້ລູກຊາຍຂອງແມ່ເຈົ້າເປັນພຣາຫມັນ ແລະໃຫ້ລູກຊາຍຂອງເຈົ້າເປັນກະສັດຕະຣິຍະ. ແຕ່ອ້າຍຊາຍຂອງເຈົ້າຈະມີສະພາບເປັນພຣາຫມັນ ແລະອຸທິດຕົນໃຫ້ຕະປະສະຍາ. ໃນຈະຣຸຂອງເຈົ້າ ຂ້າໄດ້ສະຖາປະນາເຕຊະແຫ່ງພຣະພຣະຫມັນອັນໃຫຍ່ຫຼວງໄວ້ທັງໝົດ; ແລະໃນຈະຣຸສຳລັບແມ່ເຈົ້າ ຂ້າໄດ້ໃສ່ພະລັງແລະຄວາມກ້າຫານອັນສົມຄວນແກ່ກະສັດຕະຣິຍະທັງປວງ. ແຕ່ແມ່ນາງຜູ້ເປັນມງຄົດ! ເພາະການສັບປ່ຽນຈະຣຸ ບັດນີ້ຈຶ່ງບໍ່ເປັນດັ່ງນັ້ນ: ລູກຂອງແມ່ເຈົ້າຈະເປັນພຣາຫມັນ ແລະລູກຂອງເຈົ້າຈະເປັນກະສັດຕະຣິຍະ».
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that sacred intentions and ritual allocations carry moral and causal force: altering or exchanging what is consecrated (through deceit or error) leads to outcomes that diverge from what was originally intended. Dharma here is tied to truthfulness and fidelity to ritual order.
Vāyudeva declares the resulting destinies of two sons—one to be brāhmaṇa-like and the other kṣatriya-like—after a disruption in the intended distribution of spiritual radiance and warrior power associated with consecrated offerings. The statement functions as a divine verdict on the consequences of the exchange.