Shloka 173
Bhīṣma’s Śara-śayyā Stuti to Vāsudeva and Yogic Preparation for Dehotsarga
Body-Relinquishment
युकत्या सर्वात्मना55त्मानं तं॑ प्रपद्ये प्रजापतिम् । जो स्वयं शुद्ध हैं
yuktyā sarvātmanā ātmānaṃ taṃ prapadye prajāpatiṃ |
ພີສະມະ ປະກາດການມອບຕົນຢ່າງສົມບູນ: ດ້ວຍປັນຍາອັນແຍກແຍະ ແລະດ້ວຍຕົນທັງໝົດ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເຂົ້າພຶ່ງພາພຣະອົງນັ້ນ—ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສັດທັງປວງ, ປຣະຈາປະຕິ (Prajāpati). ພຣະອົງບໍລິສຸດໂດຍພຣະອົງເອງ ແລະເສັ້ນທາງເຖິງພຣະອົງກໍບໍລິສຸດ; ພຣະອົງເປັນຮູບແຫ່ງຫົງ (Haṃsa), ເປັນພຣະອາດມາອັນລຶກຊຶ້ງທີ່ເປັນເນື້ອໃນຂອງ “ຕັດ” (tat), ແລະເປັນພຣະປະເມດຖີ ຜູ້ປົກປ້ອງສັດໂລກ. ຂ້າພະເຈົ້າຕັດຂາດການພຶ່ງພາອື່ນໆທັງປວງ ແລະຜູກພັນແຕ່ກັບພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວ; ໃນທຸກປະການ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເຂົ້າພຶ່ງພາ ພຣະສີກຣິດສະນະ ຜູ້ເປັນອາດມາແຫ່ງທຸກສິ່ງ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
True refuge is taken with both clarity (yuktyā) and total commitment (sarvātmanā). The verse teaches that surrender to the highest protector (Prajāpati) is an ethical reorientation: withdrawing reliance from lesser supports and grounding one’s life in the pure source of order and guardianship.
In the Śānti Parva’s instruction-setting, Bhīṣma speaks as a teacher on dharma and spiritual conduct. Here he voices a personal vow-like statement of taking refuge in Prajāpati, exemplifying the devotional and contemplative posture that undergirds his broader counsel.