Shloka 153
भीष्म: परमधर्मात्मा वासुदेवम थास्तुवत् । ध्यान करते-करते वे हृष्ट-पुष्ट स्वरसे भगवान् मधुसूदनकी स्तुति करने लगे। वाग्वेत्ताओंमें श्रेष्ठ, शक्तिशाली, परम धर्मात्मा भीष्मने हाथ जोड़कर योगेश्वर, पद्मनाभ, सर्वव्यापी, विजयशील जगदीश्वर वासुदेवकी इस प्रकार स्तुति आरम्भ की
vaiśaṃpāyana uvāca | bhīṣmaḥ paramadharmātmā vāsudevam athāstuvat | dhyānaṃ kurvan kramāt hṛṣṭa-puṣṭa-svarasaḥ sa bhagavantaṃ madhusūdanaṃ stotuṃ pravavṛte | vāg-vettṝṇāṃ śreṣṭhaḥ śaktimān paramadharmātmā bhīṣmaḥ karābhyāṃ añjaliṃ kṛtvā yogeśvaraṃ padmanābhaṃ sarvavyāpinaṃ vijayaśīlaṃ jagadīśvaraṃ vāsudevaṃ evaṃ stutiṃ ārabhata |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ພີສະມະ ຜູ້ຕັ້ງມັ່ນໃນທຳອັນສູງສຸດ ໄດ້ເລີ່ມສັນລະເສີນ ວາສຸເທວະ. ເມື່ອທ່ານດຳເນີນສະມາທິຕໍ່ໄປ ສຽງຂອງທ່ານກໍຍິ່ງແຈ້ງ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິ ແລ້ວຈຶ່ງຍົກຍ້ອງ ພຣະມະທຸສູດະນະ ຜູ້ມີພຣະຄຸນ. ພີສະມະ ຜູ້ເປັນເລີດໃນວາຈາ ມີພະລັງ ແລະຊອບທຳຢ່າງຍິ່ງ ໄດ້ປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະເລີ່ມບົດສັນລະເສີນຕໍ່ ວາສຸເທວະ—ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂຍຄະ, ຜູ້ມີສະດືອເປັນດອກບົວ (Padmanābha), ຜູ້ສະຫຼຸບຊອກຊອນທົ່ວທຸກແຫ່ງ, ຜູ້ຊະນະຢູ່ເສມອ, ແລະຈອມເຈົ້າແຫ່ງໂລກ.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage frames devotion as an ethical culmination: Bhīṣma, renowned for dharma and disciplined speech, turns to meditative praise of Vāsudeva, presenting reverent remembrance of the divine as a fitting, dharma-aligned act—especially at life’s threshold.
Vaiśaṃpāyana narrates that Bhīṣma, absorbed in meditation, becomes inwardly uplifted and begins a formal hymn to Kṛṣṇa/Vāsudeva, addressing him with exalted epithets (Yogeśvara, Padmanābha, Sarvavyāpin, Jagadīśvara) and initiating a sustained stuti.