Adhyāya 42 (Śānti Parva): Śrāddha, Aurdhvadaihika Rites, and Royal Welfare Measures
स विजित्य महीं कृत्स्नामानृण्यं प्राप्य वैरिषु । नि:ःसपत्न: सुखी राजा विजहार युधिष्ठिर:
sa vijitya mahīṁ kṛtsnām ānṛṇyaṁ prāpya vairiṣu | niḥsapatnaḥ sukhī rājā vijahāra yudhiṣṭhiraḥ ||
ໄວສຳປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ພຣະອົງຊົງພິຊິດແຜ່ນດິນທັງປວງ ແລະໄດ້ຊຳລະພັນທະທີ່ຄ້າງຄາຕໍ່ສັດຕູຂອງພຣະອົງແລ້ວ. ກະສັດຢຸທິສຖິຣ ບັດນີ້ບໍ່ມີຄູ່ແຂ່ງ ແລະຢູ່ຢ່າງສະບາຍໃຈ ຈຶ່ງໃຊ້ເວລາໃນຄວາມສຸກສະງົບ. ບົດນີ້ຊີ້ວ່າ ອຳນາດຫຼັງສົງຄາມ ບໍ່ແມ່ນແຕ່ພະລັງອຳນາດ ແຕ່ເປັນສະພາບທີ່ໄດ້ມາຫຼັງຈາກການສະສາງບັນຊີ ແລະຟື້ນຟູດຸນຍະພາບແຫ່ງທຳມະ.
वैशम्पायन उवाच
The verse links rightful sovereignty with ethical closure: victory is not complete until one becomes ānṛṇya—free from outstanding obligations and moral debts, even in relation to enemies—so that peace and legitimacy can follow.
Vaiśampāyana narrates that Yudhiṣṭhira, after securing dominion over the whole realm and settling what was due in the aftermath of conflict, became unrivaled and lived as a contented king in a period of stability.