अन्त:पुरगतं वत्सं श्रुत्वा रामेण निर्ह्वतम् । धर्षणारोषसंविग्ना: कार्तवीर्यसुता हता:,'होमधेनुके बछड़ेका अपहरण करके उसे राजाके अन्तःपुरमें रख दिया गया है” ऐसा सुनकर परशुरामजीने तिरस्कारजनक रोषसे भरे हुए कार्तवीर्य-पुत्रोंकी मार डाला
antaḥpuragataṁ vatsaṁ śrutvā rāmeṇa nirhṛtam | dharṣaṇāroṣasaṁvignāḥ kārtavīryasutā hatāḥ ||
ເມື່ອໄດ້ຍິນວ່າ ລູກງົວ—ທີ່ຣາມະໄດ້ຊິງໄປ—ຖືກນຳເຂົ້າໄປໃນອັນຕະປຸຣ (ຫ້ອງໃນຂອງພະຣາຊວັງ) ບຸດທັງຫຼາຍຂອງກາດຕະວີຣຍະ ຜວາກວຽນດ້ວຍຄວາມອັບອາຍ ແລະໄຟໂກດ ຖືກສັງຫານລົງ.
नाग उवाच
The verse highlights how humiliation and uncontrolled wrath can rapidly escalate into lethal violence, underscoring the ethical danger of acting from roṣa (anger) rather than dharma-guided restraint.
A calf is reported to have been taken and placed within the royal inner quarters; upon hearing this affront, the sons of Kārtavīrya become agitated with insulting anger, and they are killed by Rāma (Paraśurāma).