Shloka 14
उत्थापयामास तदा प्रभुरेक: प्रजापति: । उवाच चैनं भगवांश्रविरस्यागतमात्मजम्,सामने ब्रह्माजीको देखकर उन्हें बड़ी प्रसन्नता हुई और उन्होंने उनके दोनों चरणोंमें सिर झुकाकर प्रणाम किया। भगवान् शिवको अपने चरणोंमें पड़ा देख उस समय एकमात्र सर्वसमर्थ भगवान् प्रजापतिने दाहिने हाथसे उन्हें उठाया और दीर्घकालके पश्चात् अपने निकट आये हुए पुत्रसे इस प्रकार कहा
utthāpayāmāsa tadā prabhur ekaḥ prajāpatiḥ | uvāca cainaṃ bhagavān śravi(r)asyāgatam ātmajam |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ໃນເວລານັ້ນ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນອົງດຽວ ຜູ້ເປັນຈອມອຳນາດ ຄື ພຣະປຣະຊາປະຕິ ໄດ້ຍົກພຣະອົງນັ້ນຂຶ້ນ. ແລ້ວພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ ໄດ້ກ່າວກັບພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ ຜູ້ມາຮອດຫຼັງຈາກເວລາຍາວນານ. ເມື່ອເຫັນພຣະສິວະນອນຢູ່ທີ່ພຣະບາດດ້ວຍຄວາມນົບນ້ອມ ພຣະປຣະຊາປະຕິກໍຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ ຍົກພຣະອົງຂຶ້ນດ້ວຍມືຂວາ ແລະກ່າວດ້ວຍຄວາມເມດຕາອັນສົມກັບພໍ່ທີ່ຮັບລູກກັບຄືນ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds humility and reverence even among exalted beings: sincere prostration is met with gracious uplift. Ethically, it models how authority should respond to devotion—not with domination, but with compassionate elevation and affectionate instruction.
Śiva approaches and bows at Prajāpati/Brahmā’s feet. Prajāpati, pleased, lifts him up with his right hand and begins to speak to him as to a long-absent son, setting up the ensuing discourse.