Shloka 7
अध्याय ३५१ — उञ्छवृत्ति-व्रतसिद्धेः मानुषस्य परमगतिः
Sūrya–Nāga Dialogue on the Perfected Gleaner-Ascetic
पराशरस्य दायाद: कृष्णद्वैपायनो मुनि: । भूयो नारायणसुतं त्वमेवैनं प्रभाषसे,जनमेजयने कहा--द्विजश्रेष्ठस आपहीने पहले आदिपर्वकी कथा सुनाते समय यह कहा था कि वसिष्ठके पुत्र शक्ति, शक्तिके पुत्र पराशर और पराशरके पुत्र मुनिवर श्रीकृष्णद्वैपायन व्यास हैं और अब पुन: आप इन्हें नारायणका पुत्र बतला रहे हैं
Janamejaya uvāca | Parāśarasya dāyādaḥ Kṛṣṇadvaipāyano muniḥ | Bhūyo Nārāyaṇasutaṃ tvam evainaṃ prabhāṣase ||
ພຣະຣາຊາ ຈະນະເມຊະຍະ ກ່າວວ່າ: «ມຸນີ ກຣິດສະນະດວິໄປຍະນ (ວະຍາສະ) ເປັນທາຍາດ ແລະເປັນຜູ້ສືບສາຍຂອງ ປະຣາຊະຣະ. ແຕ່ບັດນີ້ ທ່ານກ່າວອີກວ່າ ທ່ານເປັນບຸດຂອງ ນາຣາຍະນະ. ຈະໃຫ້ເຂົ້າໃຈແນວໃດ?»
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a common Mahābhārata theme: a person can be described through both human genealogy and divine origin. It invites careful interpretation of statements about lineage versus spiritual identity, urging consistency and clarity in understanding sacred narration.
Janamejaya challenges the narrator’s description of Vyāsa. Earlier Vyāsa was presented in a human lineage (as Parāśara’s descendant), but now he is called ‘son of Nārāyaṇa.’ Janamejaya asks how these two descriptions fit together.