Shloka 3
अध्याय ३५१ — उञ्छवृत्ति-व्रतसिद्धेः मानुषस्य परमगतिः
Sūrya–Nāga Dialogue on the Perfected Gleaner-Ascetic
वैशग्पायन उवाच जज्ञे बहुज्ञं परमत्युदारं यं द्वीपमध्ये सुतमात्मयोगात् । पराशरात् सत्यवती महर्षि तस्मै नमो5ज्ञानतमोनुदाय,वैशम्पायनजीने कहा--राजन्! देवी सत्यवतीने यमुनातटवर्ती द्वीपमें पराशर मुनिसे अपने शरीरका संयोग करके जिन बहुज्ञ और अत्यन्त उदार महर्षिको पुत्ररूपसे उत्पन्न किया था, अज्ञानरूपी अन्धकारको दूर करनेवाले ज्ञानसूर्यस्वरूप उन गुरुदेव व्यासजीको मेरा नमस्कार है
Vaiśampāyana uvāca: jajñe bahujñaṃ paramātyudāraṃ yaṃ dvīpa-madhye sutam ātma-yogāt | Parāśarāt Satyavatī maharṣiṃ tasmai namo’jñāna-tamo-nudāya ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ຂ້ອຍຂໍນົບນ້ອມແດ່ ມະຫາຣິສິ ວະຍາສະ—ຜູ້ຮູ້ກວ້າງ ແລະໃຈກວ້າງຢ່າງສູງສຸດ—ຜູ້ທີ່ ສັດຍະວະຕີ ໂດຍການຄວບຄຸມຕົນດ້ວຍໂຍຄະ ໄດ້ຮ່ວມກາຍ ແລະໃຫ້ກຳເນີດເປັນບຸດ ຢູ່ເກາະກາງແມ່ນ້ຳ ຈາກມຸນີ ປະຣາຊະຣະ. ແດ່ທ່ານ—ຜູ້ຂັບໄລ່ຄວາມມືດແຫ່ງອະວິຊາ—ຂ້ອຍຂໍຖວາຍຄວາມເຄົາລົບ.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse models reverence for the guru and for knowledge itself: Vyāsa is praised as the one who dispels the darkness of ignorance, implying that learning and right understanding are ethical forces that guide dharma.
Vaiśampāyana offers an opening salutation to Vyāsa, recalling his extraordinary birth from Satyavatī and the sage Parāśara on a river-island, and honoring him as a supremely learned, noble sage.