Shloka 23
Prāyaścitta and Contextual Non-Culpability (प्रायश्चित्त-निमित्त-अदोषवाद)
अनृतेनोपवर्ती चेत् प्रतिरोद्धा गुरोस्तथा । उपाहत्य प्रियं तस्मै तस्मात् पापात् प्रमुच्यते,झूठ बोलकर जीविका चलानेवाला तथा गुरुका अपमान करनेवाला पुरुष गुरुजीको मनचाही वस्तु देकर प्रसन्न कर ले तो उस पापसे मुक्त हो जाता है
anṛtenopavartī cet pratiroddhā guros tathā | upāhatya priyaṁ tasmai tasmāt pāpāt pramucyate ||
ວະຍາສະກ່າວວ່າ: ຖ້າຊາຍຜູ້ໜຶ່ງດຳລົງຊີວິດດ້ວຍຄຳຕົວະ ຫຼື ເຄີຍຂັດຂວາງແລະລ່ວງເກີນຄູອາຈານ, ແລ້ວໄດ້ນຳສິ່ງທີ່ຄູອາຈານຮັກແລະພໍໃຈໄປຖວາຍ ເພື່ອໃຫ້ຄູອາຈານກັບມາພໍໃຈອີກຄັ້ງ, ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບນັ້ນ. ຄຳກ່າວນີ້ເຫັນການຊົດໃຊ້ບາບບໍ່ແມ່ນການປະຕິເສດຄວາມຜິດ, ແຕ່ແມ່ນການຟື້ນຟູສາຍສຳພັນແຫ່ງຄວາມເຄົາລົບດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ ແລະ ການຊົດໃຊ້.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Wrongdoing such as living by falsehood or offending one’s teacher can be mitigated through prāyaścitta that repairs the harm—specifically, by sincerely pleasing the guru with a valued offering, restoring respect and right relationship.
In the didactic discourse of Śānti Parva, Vyāsa states a rule of expiation: a person guilty of deceitful livelihood or of obstructing/insulting the guru can be freed from that sin by making amends—giving the guru something pleasing and thereby obtaining the guru’s satisfaction.