Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
उत्पन्नसंशयो राजा एतदेवमचोदयत् । भगवान् विष्णुके हयग्रीवावतारकी चर्चा सुनकर तुम्हारी ही तरह राजा जनमेजयको भी संदेह हो गया था। तब उन्होंने इस प्रकार प्रश्न किया--
utpanna-sabayo r1j1 etad evam acodayat | bhagav1n viu-ke hayagr2bv1vat1ra-k2b carc1 brutv1 tv1m iva r1j1 janamejayo 'pi sabaya pr1pta | tata sa evam apchat || naiv1sya vindanti gati mah1tmana na c1gati kabcid ih1nupabyati | j1n1tmak1 santi hi ye maharaya pabyanti nitya purua gu1dhikam ||
ເຊົານະກະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອຄວາມສົງໄສເກີດຂຶ້ນໃນພຣະຣາຊາ ພຣະອົງກໍກົດດັນຖາມປະເດັນນີ້ແນວນີ້. ເມື່ອໄດ້ຟັງການສົນທະນາເຖິງອະວະຕານຫະຍະກຣີວະຂອງພຣະວິສະນຸຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ມີພາກ, ພຣະຣາຊາຈະນະເມຊະຍະກໍເກີດຄວາມລັງເລຢ່າງເຈົ້າ. ແລ້ວພຣະອົງຖາມວ່າ: “ບໍ່ມີໃຜໃນນີ້ຈະຮູ້ເສັ້ນທາງຂອງຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ນັ້ນໄດ້ແທ້, ແລະບໍ່ມີໃຜເຫັນ ‘ບໍ່ເສັ້ນທາງ’ ຂອງພຣະອົງ (ຂອບເຂດ ຫຼື ການສິ້ນສຸດ) ເລີຍ. ແຕ່ມີມະຫາລະສີຜູ້ທີ່ຕົວຕົນເປັນປັນຍາ; ພວກເຂົາເຫັນຢູ່ເສມອພຣະບຸລຸດຜູ້ເຫນືອກວ່າຄຸນະ.”
शौनक उवाच
The Supreme Person’s nature and ‘path’ cannot be grasped by ordinary inference; yet realized seers—whose consciousness is grounded in knowledge—directly apprehend the Lord as transcending the three guas. The verse contrasts common epistemic limits with yogic/gnostic vision.
After hearing an account and discussion of Viu’s Hayagr2bva incarnation, Janamejaya becomes doubtful and presses the speaker with a question about how the Lord’s movement, destiny, or limits can be known, and how sages can nevertheless ‘see’ Him.