Shloka 73
Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
पाविता: सम त्वया ब्रह्मन् पुण्यां कथयता कथाम् | सूतनन्दन! आपकी बुद्धि बड़ी उत्तम है। महापुरुष भगवान्के अवतारसम्बन्धी इस पुरातन ज्ञानके विषयमें हमलोगोंको संशय हो रहा है। आप इसका समाधान कीजिये। आपने यह पुण्यमयी कथा कहकर हमलोगोंको पवित्र कर दिया है,दत्त्वा पितामहायाग्रूयां मतिं लोकविसर्गिकीम् । तत्रैवान्तर्दधे देवों यत एवागतो हरि: ब्रह्माजीको लोक-रचनाकी श्रेष्ठ बुद्धि देकर भगवान् नारायणदेव वहीं अन्तर्धान हो गये। वे जहाँसे आये थे, वहीं चले गये
śaunaka uvāca | pāvitāḥ sma tvayā brahman puṇyāṃ kathayatā kathām | dattvā pitāmahāya agryāṃ matiṃ lokavisargikīm | tatraivāntardadhe devo yata evāgato hariḥ |
ຊອນະກະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະພຣາຫມັນ! ໂດຍທ່ານໄດ້ເລົ່າຄຳບອກເລື່ອງອັນບໍລິສຸດນີ້ ພວກເຮົາກໍໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວ. ເມື່ອໄດ້ປະທານແກ່ພິຕາມະຫາ (Brahmā) ປັນຍາອັນສູງສຸດເພື່ອການປະກາດແລະຈັດລຽງໂລກທັງປວງແລ້ວ ພຣະຫຣິຜູ້ເປັນເທວະກໍຫາຍລັບໄປຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ແລະກັບໄປຫາແຫຼ່ງເດີມທີ່ພຣະອົງເຄີຍມາ.»
शौनक उवाच
Educational Q&A
Sacred narration (puṇyā kathā) purifies the listener, and cosmic order arises through divine grace: Hari empowers Brahmā with the highest creative intelligence, then withdraws—showing that creation proceeds by delegated wisdom under the Supreme’s sovereignty.
Śaunaka acknowledges that the narrator’s holy account has purified the audience. The verse then summarizes a cosmological moment: Hari (Nārāyaṇa) grants Brahmā the supreme intellect for world-creation and immediately becomes invisible, returning to His own transcendent source.