Shloka 47
Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
जहौ निद्रामथ तदा वेदकार्यार्थमुद्यत: । ब्रह्माजीके इस प्रकार स्तुति करनेपर सब ओर मुखवाले सबके अन्तर्यामी आत्मा भगवानने उसी क्षण निद्रा त्याग दी और वे वेदोंकी रक्षा करनेके लिये उद्यत हो गये || ४६३ || ऐश्वर्येण प्रयोगेण द्वितीयां तनुमास्थित:,उन्होंने अपने ऐश्वर्यके योगसे दूसरा शरीर धारण किया, जो चन्द्रमाके समान कान्तिमान् था। सुन्दर नासिकावाले शरीरसे युक्त हो वे प्रभु घोड़ेके समान गर्दन और मुखधारण करके स्थित हुए। उनका वह शुद्ध मुख सम्पूर्ण वेदोंका आलय था
jahau nidrām atha tadā vedakāryārtham udyataḥ | aiśvaryeṇa prayogeṇa dvitīyāṃ tanum āsthitaḥ ||
ໄວສຳປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ພຣະເຈົ້າໄດ້ລະທິ້ງນິທຣາ ແລະລຸກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມມຸ່ງໝັ້ນ ເພື່ອກິດງານແຫ່ງພຣະເວດ. ໂດຍອຳນາດອະທິປະໄຕອັນສູງສຸດ ພຣະອົງໄດ້ຮັບຮ່າງກາຍທີສອງ ສະຫວ່າງໄສດັ່ງດວງຈັນ. ມີຮ່າງກາຍທີ່ມີດັ່ງງາມ ພຣະອົງຢືນຢູ່ພ້ອມຄໍແລະໃບໜ້າດັ່ງຫົວມ້າ; ປາກອັນບໍລິສຸດນັ້ນກາຍເປັນທີ່ສະຖິດຂອງພຣະເວດທັງປວງ.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
Sacred knowledge (the Vedas) is portrayed as a pillar of dharma and cosmic order; divine power is shown as being directed toward protection and preservation of that knowledge, emphasizing responsibility and guardianship rather than mere display of might.
After being praised (as indicated by the surrounding prose), the Lord immediately gives up sleep, becomes intent on the task related to safeguarding the Vedas, and—through His aiśvarya—assumes a second, radiant form described with a horse-like face/neck, whose pure mouth is said to be the repository of the Vedas.