Shloka 347
Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
उन महात्माकी गतिको कोई नहीं जानता। उनके आगमनका भी यहाँ किसीको कुछ पता नहीं चलता। जो ज्ञानस्वरूप महर्षि हैं, वे ही उन नित्य, अन्तर्यामी एवं अनन्तगुणविभूषित परमात्माका साक्षात्कार करते हैं ।। इति श्रीमहाभारते शान्तिपर्वणि मोक्षधर्मपर्वणि नारायणीये सप्तचत्वारिंशद्धिकत्रिशततमो<5 ध्याय:
tasya mahātmanaḥ gatiṃ kaścid na jānāti | tasya āgamanam api iha kasyacid na kiñcid avagamyate | ye jñānasvarūpā maharṣayaḥ, te eva taṃ nityaṃ antaryāmiṇaṃ anantaguṇavibhūṣitaṃ paramātmānaṃ sākṣātkurvanti || iti śrīmahābhārate śāntiparvaṇi mokṣadharmaparvaṇi nārāyaṇīye saptacatvāriṃśad-adhika-triśatatamo 'dhyāyaḥ ||
ບໍ່ມີໃຜຈະຮູ້ໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງເຖິງເສັ້ນທາງ ແລະປາຍທາງຂອງມະຫາອັດຕານັ້ນ; ແມ່ນແຕ່ການເສດັດມາຂອງພຣະອົງໃນທີ່ນີ້ ກໍບໍ່ມີໃຜຈະລ່ວງຮູ້. ມີແຕ່ມະຫາຣິສີຜູ້ເປັນສະພາບແຫ່ງປັນຍາເທົ່ານັ້ນ ທີ່ສາມາດປະຈັກພຣະປະຣະມາຕະມານັ້ນໂດຍກົງ—ຜູ້ດໍາລົງຢູ່ນິລັນດອນ, ເປັນອັນຕະຣະຍາມີ (ຜູ້ຄຸ້ມຄອງພາຍໃນ) ຂອງສັດທັງປວງ, ແລະປະດັບດ້ວຍຄຸນອັນອະນັນຕະ ແລະວິພູຕິອັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້. «ອິຕິ» ໃນມະຫາພາຣະຕະ, ສານຕິປະຣະວະ, ມົກສະທັມມະປະຣະວະ, ນາຣາຍະນີຍະ, ບົດທີ 347.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The Supreme Self cannot be grasped by ordinary inference or social report—His ‘movement’ and ‘advent’ are beyond common knowing. Direct realization belongs to sages established in knowledge, who perceive the eternal indwelling Lord (antaryāmin) endowed with infinite attributes.
Vaiśaṃpāyana concludes a Mokṣa-dharma/Nārāyaṇīya passage by emphasizing the transcendence and immanence of the Supreme: people cannot track or predict Him, while realized seers alone attain immediate vision of Him.