Shloka 36
Nāga-āyatana-darśana-pratīkṣā — The Brāhmaṇa’s Request and Waiting on the Gomatī
वे दोनों सम्पूर्ण लोकोंको प्रकाशित करनेवाले सूर्यसे भी अधिक तेजस्वी थे। उन पूज्य महात्माओंके वक्षःस्थलमें श्रीवत्सके चिह्न सुशोभित हो रहे थे और वे अपने मस्तकपर जटामण्डल धारण किये हुए थे ।।
jālapādabhujau tau tu pādayoś cakralakṣaṇau | vyūḍhoraskau dīrghabhujī tathā muṣkacatuṣkiṇau ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ສອງອົງມະຫາອາດຕະມະນັ້ນ ຮຸ່ງເຮືອງຍິ່ງກວ່າດວງອາທິດຜູ້ສ່ອງໂລກທັງປວງ. ເຄື່ອງໝາຍ Śrīvatsa ສ່ອງຢູ່ທີ່ອົກ ແລະທ່ານສວມຈະຕາມັນດະລະເທິງສີສະ. ມືແລະຕີນມີເຄື່ອງໝາຍມົງຄຸນ—ທີ່ຝາຕີນມີສັນຍາລັກຈັກຣະ. ອົກກວ້າງ ແຂນຍາວ ແລະມີລັກສະນະກາຍອັນພິເສດ (ຮວມທັງເຄື່ອງໝາຍຫາຍາກແຫ່ງພະລັງກຳເນີດສີ່ຊັ້ນ). ສຽງເລິກດັ່ງກອງເມກຝົນ, ໃບໜ້າງາມ, ໜ້າຜາກກວ້າງ, ຄິ້ວໂຄ້ງງາມ, ຄາງແລະດັ່ງສົມຮູບ—ທຳໃຫ້ທ່ານທັງສອງສ່ອງສະຫວ່າງຢ່າງຫາທຽບບໍ່ໄດ້.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage underscores that true moral authority (dharma) is recognized through sanctity and auspicious signs: radiance, restraint, and divinely marked presence symbolize inner purity and ethical legitimacy, not mere power or status.
Vaiśaṃpāyana is describing two extraordinary, venerable beings whose bodies bear traditional auspicious marks (Śrīvatsa, cakra, etc.). The narration establishes their exceptional, quasi-divine stature so that their forthcoming words or role in the episode carry decisive ethical weight.