Shloka 20
Atithi-prāpti and the Brāhmaṇa’s Deliberation on Triadic Dharma (अतिथिप्राप्तिः धर्मत्रयविचारश्च)
अहं चतुर्थ: शिष्यो वै पञ्चमश्न शुकः स्मृत: । सुमन्तु, जैमिनि, दृढ़तापूर्वक उत्तम व्रतका पालन करनेवाले पैल--इन तीनके सिवा व्यासजीका चौथा शिष्य मैं ही हूँ और पाँचवें शिष्य उनके पुत्र शुकदेव माने गये हैं ।। १९३ || एतान् समागतान् सर्वान् पञ्च शिष्यान् दमान्वितान्
ahaṃ caturthaḥ śiṣyo vai pañcamaś ca śukaḥ smṛtaḥ | sumantuḥ jaiminiḥ pailaś ca—ete trayo vinā—vyāsasya caturthaśiṣyo 'ham eva, pañcamaśiṣyaḥ punar asya putraḥ śukadevaḥ manyate || etān samāgatān sarvān pañca śiṣyān damānvitān ||
ໄວສຳປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນສິດທິສາວົກຄົນທີ່ສີ່ ແລະ ຊຸກະ ເປັນຄົນທີ່ຫ້າ. ນອກເໜືອຈາກສາມທ່ານນັ້ນ—ສຸມັນຕຸ, ໄຈມິນິ, ແລະ ໄປລະ ຜູ້ໝັ້ນຄົງໃນການຮັກສາວຣະຕະອັນສູງສຸດ—ຂ້າພະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນແມ່ນສິດທິສາວົກຄົນທີ່ສີ່ຂອງວຽາສະ; ແລະ ຊຸກະເທວະ ບຸດຂອງທ່ານ ຖືກນັບເປັນຄົນທີ່ຫ້າ.” ແລ້ວທ່ານກ່າວເຖິງສິດທິສາວົກທັງຫ້ານັ້ນ ທີ່ມາຊຸມນຸມພ້ອມກັນ ແລະ ມີຄວາມສຳລວມຕົນ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the authority of disciplined teacher–student succession: sacred knowledge is preserved through a recognized lineage marked by vows (vrata) and self-restraint (dama), not merely by personal claim.
Vaiśaṃpāyana identifies himself within Vyāsa’s circle of disciples, naming the five principal students—Sumantu, Jaimini, Paila, himself, and Śukadeva—and notes their disciplined character as the basis for reliable transmission.