Shloka 1356
धर्मस्य बहुद्वारत्वम् — Nārada’s Audience with Indra (Śānti-parva 340)
जगौ परमकं जप्यं नारायणमुदीरयन् | जो हमारे परमगुरु मुनिवर श्रीकृष्णद्वैपायन व्यास हैं, वे भी परम उत्तम नारायणमन्त्रका जप करते हुए निरन्तर उनकी महिमाका गान करते रहते हैं
vaiśampāyana uvāca | jagau paramakaṃ japyaṃ nārāyaṇam udīrayan |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອເອີ້ນນາມ ‘ນາຣາຍະນະ’ ພຣະອົງກໍຂັບຮ້ອງມົນຕຣາອັນສູງສຸດ ອັນຄວນແກ່ການຈະພາ (japa) ຢ່າງຍິ່ງ. ຄວາມໝາຍຄື—ແມ່ນແຕ່ຄູອາຈານສູງສຸດ ຄື ມຸນີວອນ ສຣີ ກຣິສນະ ດວຍປາຍະນະ ວຽາສ ກໍຍັງປະພຶດຈະພາມົນຕຣານາຣາຍະນະອັນປະເສີດຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ສັນລະເສີນພຣະມະຫິມາຂອງພຣະອົງບໍ່ຂາດ—ຖືການພັກດີ ແລະ ການລະລຶກເປັນວິໄນອັນສູງສຸດ.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates japa and stuti of Nārāyaṇa as a supreme spiritual practice: even the foremost sage-teacher (Vyāsa) is portrayed as continually repeating the Nārāyaṇa-mantra and singing His glory, implying that steady remembrance and devotion are central to dharma and inner discipline.
Vaiśampāyana narrates that the speaker/subject is reciting Nārāyaṇa’s name and singing a supreme mantra-worthy utterance; the accompanying sense highlights Vyāsa’s constant practice of Nārāyaṇa-japa and praise, reinforcing the devotional atmosphere within Śānti Parva’s teachings.