Shloka 117
धर्मस्य बहुद्वारत्वम् — Nārada’s Audience with Indra (Śānti-parva 340)
जानाति देवप्रवरं भूयश्वातो5थिकं नृप । परमात्मानमीशानमात्मन: प्रभवं तथा,नरेश्वर! वे अपनी उत्पत्तिके कारणभूत देवप्रवर नारायणको इससे भी अधिक जानते हैं। उन्हें सर्वेश्वर और परमात्मा समझते हैं
jānāti devapravaraṃ bhūyaś cāto ’thikaṃ nṛpa | paramātmānam īśānam ātmanaḥ prabhavaṃ tathā ||
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຣາຊາ, ພວກເຂົາຮູ້ຈັກເທວະຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ—ນາຣາຍະນະ—ລຶກຊຶ້ງຍິ່ງກວ່ານີ້ອີກ. ພວກເຂົາຮັບຮູ້ພຣະອົງເປັນອາຕະມາສູງສຸດ, ເປັນອົງອີສານແຫ່ງທຸກສິ່ງ, ແລະ ເປັນແຫຼ່ງກຳເນີດແຫ່ງຕົນເອງ. ຄຳສອນນີ້ຊີ້ວ່າ ປັນຍາທີ່ແທ້ ສິ້ນສຸດລົງທີ່ການເຫັນຫຼັກເທວະສູງສຸດເປັນທັງຜູ້ປົກຄອງ ແລະ ເປັນຕົ້ນກຳເນີດ, ເພື່ອໃຫ້ການພັກດີ ແລະ ການປະພຶດ ຕັ້ງຢູ່ເທິງການຮັບຮູ້ນັ້ນ.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the highest understanding is to know Nārāyaṇa as the Supreme Self and universal Lord, and to see one’s own existence as arising from Him—linking right living (dharma) with reverent recognition of the ultimate source.
In Śānti Parva’s instruction, Bhīṣma addresses the king (Yudhiṣṭhira), emphasizing the superior knowledge of those who truly comprehend Nārāyaṇa’s supremacy—framing spiritual insight as central to peace, governance, and ethical life after the war.