Shloka 104
धर्मस्य बहुद्वारत्वम् — Nārada’s Audience with Indra (Śānti-parva 340)
वराहो नरसिंहश्न॒ वामनो राम एव च । रामो दाशरथिश्रैव सात्वत: कल्किरेव च,द्विजश्रेष्ठ) हंस, कूर्म, मत्स्य, वराह, नरसिंह, वामन, परशुराम, दशरथनन्दन राम, यदुवंशी श्रीकृष्ण तथा कल्कि--ये सब मेरे अवतार हैं
varāho narasiṁhaś ca vāmano rāma eva ca | rāmo dāśarathiś caiva sātvataḥ kalkir eva ca ||
ພີດສະມະ ກ່າວວ່າ: «ວະຣາຫະ, ນະຣະສິງຫະ, ວາມະນະ, ແລະ ຣາມະ; ຣາມະ ບຸດແຫ່ງດະຊະຣະຖະ, ສາດວະຕະ (ຄື ກຣິດສະນະ), ແລະ ກັນກິດ້ວຍ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນອະວະຕານຂອງຂ້າພະເຈົ້າ»។ ໃນບົດສອນນີ້ ຄຳກ່າວນີ້ຢືນຢັນວ່າ ອົງສູງສຸດຄ້ຳຈຸນທຳມະຕາມຍຸກ ໂດຍປາກົດເປັນຮູບຫຼາຍຢ່າງຕາມຄວາມຈຳເປັນຂອງໂລກ ເພື່ອນຳສັດທັງຫຼາຍກັບຄືນສູ່ຄວາມຖືກຕ້ອງ ແລະປົກປ້ອງຜູ້ດີ।
(भीष्म उवाच
Educational Q&A
That the Supreme sustains and restores dharma by manifesting in multiple avatāras appropriate to different crises and eras; divine power adapts its form to protect the righteous, restrain wrongdoing, and re-establish moral order.
In Bhishma’s instruction during the Shanti Parva, he enumerates well-known incarnations—Varaha, Narasimha, Vamana, Parashurama, Rama (son of Dasharatha), Krishna, and Kalki—presenting them as manifestations of the same divine principle active throughout time.