Puruṣaikatva-vyākhyāna: The One Virāṭ Puruṣa and the Many ‘Puruṣas’
Rudra–Brahmā Saṃvāda
ऊचुर्द्धिजातयो देवानेष च्छेत्स्यति संशयम् । यज्वा दानपति): श्रेष्ठ: सर्वभूतहितप्रिय:
ūcur dvijātayo devān eṣa chhetsyati saṁśayam | yajvā dānapatiḥ śreṣṭhaḥ sarvabhūtahitapriyaḥ || śrīmān rājā uparicaraḥ svayā senayā vāhanaiś ca saha ākāśamārgeṇa calati sma | tān antarīkṣacārīṇo vasūn sahasā āgatān dṛṣṭvā brahmarṣayo devatān ūcuḥ—“ayaṁ nareśo ’smākaṁ saṁśayaṁ dūrīkariṣyati; yata eṣa yajñakṛd dānapatiḥ śreṣṭhaḥ sarvabhūtānāṁ hitaiṣī priyaś ca” iti ||
ບັນດາລະສີຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ເທວະດາວ່າ: «ກະສັດອົງນີ້ຈະຂັດເຄື່ອນຄວາມສົງໄສຂອງພວກເຮົາ» ເພາະພຣະອົງເປັນຜູ້ປະກອບຍັດຍະ, ເປັນເຈົ້າແຫ່ງທານ, ເປັນຜູ້ສູງສົ່ງໃນມະນຸດ, ແລະເປັນທີ່ຮັກຂອງຜູ້ມຸ່ງຫາປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງ. ກະສັດອຸປະຣິຈະຣະ ຜູ້ສະຫງ່າງາມ ກໍາລັງເຄື່ອນໄປຕາມທາງແຫ່ງຟ້າ ພ້ອມກອງທັບ ແລະພາຫະນະ. ເມື່ອເຫັນວະສຸ—ຜູ້ເດີນທາງໃນອາກາດ—ມາຮອດຢ່າງກະທັນຫັນ ບັນດາພຣະຣິຊີພຣະພຣະຫມັນ ຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ເທວະດາ ດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈວ່າ ຜູ້ປົກຄອງຜູ້ທໍາມະ ແລະໃຈບຸນນີ້ ຈະເຮັດໃຫ້ສິ່ງທີ່ບໍ່ແນ່ນອນແຈ້ງຊັດ.
भीष्म उवाच
A ruler’s moral authority rests on sacrificial responsibility (yajña), generosity (dāna), and universal benevolence (sarvabhūta-hita). Such virtues make one trustworthy enough to resolve doubts even among sages and gods.
Brahmarishis see the Vasus arrive suddenly and tell the gods that the approaching King Uparicara—moving through the sky with his forces—will dispel their uncertainty, because his character is marked by sacrifice, charity, excellence, and concern for all beings.