Shloka 29
अध्याय ३३७ — ज्ञानमार्ग-वैविध्यप्रश्नः तथा व्यासस्य नारायणोद्भवकथा
Systems of Knowledge and Vyāsa’s Nārāyaṇa-Origin
ते सहस्रार्चिषं देवं प्रविशन्ति सनातनम् | अनिन्द्रिया निराहारा अनिष्पन्दा: सुगन्धिन:,वे स्थूल इन्द्रियोंसे रहित, निराहार और निनश्वेष्ट होते हैं। उनके शरीरसे मनोहर सुगन्ध निकलती रहती है तथा वे भगवानके अनन्य भक्त होते हैं और सहस्रों किरणोंवाले उन सनातनदेव भगवान् पुरुषोत्तममें प्रवेश कर जाते हैं
te sahasrārciṣaṃ devaṃ praviśanti sanātanam | anindriyā nirāhārā aniṣpandāḥ sugandhinaḥ ||
ພີດສະມະ ກ່າວວ່າ: ພົ້ນຈາກແຮງດຶງຂອງອິນຊີ, ບໍ່ຕ້ອງອາຫານ, ແລະຢູ່ນິ່ງສະຫງົບຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ເຂົາເຈົ້າກໍກາຍເປັນຜູ້ຫອມກະຈາຍທັງກາຍແລະຈິດ. ດັ່ງນັ້ນເມື່ອບໍລິສຸດແລະໝັ້ນຄົງ ເຂົາເຈົ້າເຂົ້າສູ່ພຣະເຈົ້ານິລັນດອນ—ພຣະອົງຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຮັດສະມີນັບພັນ—ຫຼວມຮວມເຂົ້າສູ່ຄວາມຈິງອັນສູງສຸດແລະອະມະຕະ ເປັນຜົນສຸດທ້າຍຂອງວິໄນແລະຄວາມພັກດີ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse presents liberation as the fruit of profound inner discipline: transcending sense-impulses, loosening bodily dependence (symbolized by being 'without food'), and attaining unwavering stillness. Such purity and one-pointedness culminate in 'entering' the Eternal, radiant Divine—an image for final union with the supreme reality.
In Bhishma’s instruction during the Shanti Parva, he describes the state and destiny of perfected practitioners. He portrays their transformed condition—sense-transcendence, cessation of restless motion, and a sanctified fragrance—and then states their ultimate end: they enter the timeless, thousand-rayed God.