Shloka 153
आसीत् किल महाराज शुकाभिपतने तदा । महाराज! देवता, गन्धर्व, ऋषि, यक्ष, राक्षस और विद्याधरोंने उनका पूजन किया। वहाँसे शुकदेवजीके ऊपर उठते समय उनके चढ़ाये हुए दिव्य पुष्पोंकी वर्षसे वहाँ सब ओरका सारा आकाश छा गया
āsīt kila mahārāja śukābhipatane tadā | mahārāja! devatā gandharva ṛṣi yakṣa rākṣasa ca vidyādharaś ca tān apūjayan | tataḥ śukadevasya ūrdhvaṃ samutthitasya teṣāṃ divyapuṣpavṛṣṭyā sarvato gaganaṃ samantāc chāditam abhavat |
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ເຂົາເລົ່າກັນວ່າ ໃນເວລານັ້ນ ເມື່ອຊຸກະກຳລັງຈະຈາກໄປ, ພວກເທວະ, ຄັນທະວະ, ລິສີ, ຢັກ, ຣາກສະສະ ແລະ ວິທະຍາທອນ ໄດ້ບູຊານົບນ້ອມທ່ານ. ແລະເມື່ອຊຸກະເທວະລອຍຂຶ້ນຈາກບ່ອນນັ້ນ, ດອກໄມ້ທິບທີ່ພວກເຂົາຖວາຍໄດ້ຕົກລົງດັ່ງຝົນ ແຜ່ຄຸມໄປທົ່ວ, ຈົນຟ້າທຸກທິດດູເຫມືອນຖືກປົກຄຸມ.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
True spiritual attainment commands reverence beyond social or worldly rank: even diverse celestial orders honor the realized sage. The shower of divine flowers symbolizes recognition of inner purity, renunciation, and steadfast dharma.
Bhishma recounts a traditional episode: as Śukadeva departs by rising upward, gods and other celestial beings worship him and offer celestial flowers, whose shower fills and covers the sky in all directions.