Shloka 35
Adhyāya 33 — Yudhiṣṭhira’s Post-Conflict Remorse and Inquiry on Āśrama Discipline (शोक-विमर्शः, आश्रम-जिज्ञासा)
यो हि पापसमारम्भे कार्ये तदभावभावित: । कुर्वन्नपि तथैव स्यात् कृत्वा च निरपत्रप:,जो पुरुष हृदयमें पापकी भावना रखकर किसी पापकर्ममें प्रवृत्त होता है, उसे करते हुए भी उसी भावनासे भावित रहता है तथा पापकर्म करनेके पश्चात् भी लज्जित नहीं होता, उसमें वह सारा पाप पूर्णरूपसे प्रतिष्ठित हो जाता है, ऐसा शास्त्रका कथन है। उसकेलिये कोई प्रायश्रित्त नहीं है तथा प्रायश्चित्तसे भी उसके पापकर्मका नाश नहीं होता है
yo hi pāpasamārambhe kārye tadbhāvabhāvitaḥ | kurvann api tathaiva syāt kṛtvā ca nirapatrapaḥ ||
ພຣະວະຍາສະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຊາຍຄົນໜຶ່ງເລີ່ມກະທໍາບາບ ໂດຍຈິດໃຈທີ່ຊຸມຊ່ຳດ້ວຍເຈດຕະນາບາບ, ເຖິງຈະກະທໍາຢູ່ກໍຍັງຖືກຄອບງໍາດ້ວຍອາການນັ້ນ; ແລະເມື່ອກະທໍາແລ້ວກໍບໍ່ຮູ້ອາຍ. ຄໍາພີກ່າວວ່າ ບາບນັ້ນຈະສະຖາປະນາຢ່າງສົມບູນໃນຄົນນັ້ນ. ສໍາລັບເຂົາ ບໍ່ມີການຊໍາລະບາບ (ປຣາຍະຊິດ) ແລະແມ່ນແຕ່ພິທີຊໍາລະບາບກໍບໍ່ອາດລົບລ້າງມົນທິນຂອງການກະທໍານັ້ນໄດ້.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Sin becomes firmly rooted when a person begins a wrongful act with deliberate sinful intent and remains unashamed afterward; such shameless, intention-driven wrongdoing is said to be beyond the reach of ordinary expiation.
In Śānti Parva’s instruction on dharma and conduct, Vyāsa states a principle about culpability: inner intention and the absence of remorse determine how deeply sin adheres, and he warns that ritual atonement is ineffective when there is no shame or moral turning.