Adhyāya 325: Nārada in Śvetadvīpa—Stotra to the Nirguṇa Mahātman
सतंब्राह्यया श्रिया युक्त ब्रह्मुतुल्यपराक्रमम् । मेने पुत्र यदा व्यासो मोक्षधर्मविशारदम्
satāṁ brāhmyā śriyā yuktaṁ brahmatulya-parākramam | mene putra yadā vyāso mokṣa-dharma-viśāradam ||
ພີດສະມະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອວະຍາສະເຫັນວ່າ ລູກຊາຍຂອງຕົນມີສະຫງ່າລາສີອັນສູງສົ່ງດຸດພຣະພຣົມ ມີພະລັງດຸດພຣະພຣົມ ແລະຊໍານານໃນທຳແຫ່ງໂມກສະແລ້ວ ລາວຈຶ່ງກ່າວວ່າ: “ລູກເອີຍ, ບັດນີ້ຈົ່ງໄປຫາ ຊະນະກະ ກະສັດແຫ່ງມິຖິລາ. ພຣະອົງນັ້ນຈະສອນເຈົ້າເຖິງຫົວໃຈອັນແນ່ນອນ—ແກ່ນສານແທ້—ຂອງວິຊາແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນທັງປວງ.”
भीष्म उवाच
Even when one is already accomplished in spiritual discipline, the tradition emphasizes seeking the highest, distilled conclusion (sāra-siddhānta) from an authoritative knower. Liberation-teaching is presented as a specialized dharma requiring both maturity and guidance from a realized exemplar—here, Janaka, the king-sage.
Bhishma recounts that Vyasa, recognizing his son’s spiritual brilliance and mastery of moksha-dharma, instructs him to go to King Janaka of Mithila, who is famed for teaching the essence of liberation while living as a ruler.