Mahāvasu’s Fall by Speech-Error and Release through Devotion (अज-विवादः वसोः शापः विमोचनं च)
जजड़माजडूमं चैव प्रहृष्टमभभवज्जगत् | वायुने सब प्रकारके दिव्य पुष्पोंकी वर्षा की। चर और अचर सारा संसार हर्षसे खिल उठा
jaḍam ajaḍaṁ caiva prahṛṣṭam abhavad jagat | vāyunā sarvaprakāreṇa divya-puṣpāṇāṁ varṣā kṛtā | caraṁ cācaraṁ ca sarvaṁ saṁsāraṁ harṣeṇa vikasitam abhavat |
ພີສະມະໄດ້ກ່າວວ່າ: “ແລ້ວໂລກທັງປວງ—ທັງຜູ້ທຶບທື່ ແລະຜູ້ຮູ້ແຈ້ງ—ກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິ. ລົມໄດ້ພັດພາໃຫ້ມີຝົນດອກໄມ້ສະຫວັນຕົກລົງມາທຸກປະການ. ສັບພະສິ່ງທັງປວງ—ທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະທີ່ຢູ່ນິ່ງ—ລ້ວນບານສະພັ່ງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.”
भीष्म उवाच
The verse portrays an auspicious cosmic response—nature itself rejoices and offers divine signs—suggesting harmony with dharma and the restoration of order when a righteous or significant event occurs.
Bhīṣma describes a moment when the entire world becomes joyful, and the wind causes a rain of celestial flowers; all beings, moving and unmoving, appear to bloom with happiness—an omen-like celebration by nature.