Śuka’s Guṇa-Transcendence and Vyāsa’s Consolation (शुकगति-वर्णनम्)
वर्णप्रवरमुख्यासि ब्राह्मणी क्षत्रियस्त्वहम् । नावयोरेकयोगो<स्ति मा कृथा वर्णसंकरम्
varṇapravaramukhyāsi brāhmaṇī kṣatriyastvaham | nāvayorekayogo 'sti mā kṛthā varṇasaṅkaram ||
ໃນບັນດາກຸມາຣີພຣາຫມັນຜູ້ສູງສຸດ ແລະໂດດເດັ່ນທັງຫຼາຍ ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດ. ເຈົ້າເປັນຍິງພຣາຫມັນ ແລະຂ້າເປັນກະສັດຕຣິຍະ; ດັ່ງນັ້ນ ການຮ່ວມສຳພັນຂອງເຮົາສອງຄົນບໍ່ຄວນ. ຢ່າໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດທີ່ເອີ້ນວ່າ «ວັນນະສັງກະຣະ»—ການປົນປົວວັນນະ.
जनक उवाच
Janaka emphasizes restraint and adherence to dharma as he understands it: despite admiration, he refuses a cross-varṇa union, warning against the socially and ethically censured consequence termed varṇa-saṅkara.
In a dialogue within Śānti Parva, King Janaka addresses a Brahmin maiden, praising her eminence but declining union with her on the grounds that she is brāhmaṇī while he is kṣatriya, and he cautions her not to cause varṇa-saṅkara.