Shloka 84
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
याज़्वल्क्य उवाच एवमुक्त्वा सम्प्रयातो दिवं स विभ्राजन् वै श्रीमता दर्शनेन । दृष्टश्न तुष्ट्या परयाभिनन्द्य प्रदक्षिणं मम कृत्वा महात्मा
Yājñavalkya uvāca: evam uktvā samprayāto divaṁ sa vibhrājan vai śrīmatā darśanena | dṛṣṭas taṁ tuṣṭyā parayābhinandya pradakṣiṇaṁ mama kṛtvā mahātmā ||
ຍາຊະຍະວັນກະຍະ ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ກໍເດີນທາງໄປສູ່ສະຫວັນ ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີແຫ່ງການປາກົດອັນເປັນມົງຄຸນ. ເມື່ອຂ້ອຍເຫັນທ່ານ ຂ້ອຍກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມພໍໃຈຢ່າງລຶກຊຶ້ງ ໄດ້ຄໍານັບຖືຕ້ອນຮັບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ໃນຂະນະທີ່ທ່ານເດີນວຽນຮອບຂ້ອຍ ແລ້ວຈຶ່ງໄປຕາມທາງຂອງທ່ານ.»
याज़्वल्क्य उवाच
Educational Q&A
The verse underscores dharmic etiquette: honoring the worthy through reverent greeting and pradakṣiṇā. It presents respect for spiritual or noble persons as an ethical act that reflects inner purity and right conduct.
After speaking, the radiant celestial figure (identified in the context as the Gandharva king Viśvāvasu) respectfully circumambulates Yājñavalkya, receives/returns honor, and departs to heaven; Yājñavalkya watches him with deep satisfaction.