Shloka 10
ब्रह्मघोष-प्रवर्तनम्, अनध्याय-नियमः, वायु-मार्ग-वर्णनम्
Restoring Vedic Recitation, the Anadhyaya Rule, and the Taxonomy of Winds
उपेक्षत्वादनन्यत्वादभिमानाच्च केवलम् | मन्यन्ते यतय: सिद्धा अध्यात्मज्ञा गतज्वरा: । अनित्यं नित्यमव्यक्तं व्यक्तमेतद्धि शुश्रुम
upekṣatvād ananyatvād abhimānāc ca kevalam | manyante yatayaḥ siddhā adhyātmajñā gatajvarāḥ || anityaṁ nityam avyaktaṁ vyaktam etad dhi śuśruma ||
ຍາຊະນະວັນກະຍະ ກ່າວວ່າ: «ເນື່ອງຈາກອາດຕະມັນຢືນຢູ່ເປັນພຽງພະຍານ (ຢູ່ຢ່າງວາງເຉີຍ) ເນື່ອງຈາກມັນບໍ່ມີສິ່ງທີ່ສອງ ແລະເນື່ອງຈາກອະຫັງກາຣະ (ຄວາມຍຶດວ່າ “ຂ້ອຍ”) ເກີດຂຶ້ນ—ພວກຍະຕິຜູ້ສໍາເລັດ ຜູ້ຮູ້ວິຊາພາຍໃນ ແລະພົ້ນຈາກຄວາມຮ້ອນຮົນໃນໃຈ ຈຶ່ງກ່າວວ່າ ປຸຣຸສະ (Puruṣa) ເປັນ ‘ແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວ’—ບໍລິສຸດ ບໍ່ຖືກແຕະຕ້ອງໂດຍປຣະກຣິຕິ. ແທ້ຈິງ ຕາມອັດຍາດຕະມະ-ສາດ ພວກເຮົາໄດ້ຍິນວ່າ ມັນເປັນນິດ ແລະອະວະຍັກຕະ; ແຕ່ເມື່ອພົວພັນກັບປຣະກຣິຕິ ມັນກໍປາກົດເຫັນເປັນອະນິດ ແລະເປັນສິ່ງປາກົດ».
याज़्वल्क्य उवाच
Educational Q&A
The Self (puruṣa) is essentially eternal and unmanifest, a non-dual witness. The sense of undergoing pleasure and pain arises from abhimāna (ego-identification) and from seeming association with Prakṛti, which makes the unmanifest appear as manifest and the eternal appear as impermanent.
In the Śānti Parva’s philosophical instruction, Yājñavalkya explains how realized ascetics interpret the nature of the Self: they describe it as ‘pure/isolated’ due to its witnesshood and non-duality, while also accounting for worldly experience by pointing to ego and the Self’s apparent linkage with Nature.