Shloka 46
सुवर्णष्ठीविनोपाख्यानम्
The Account of Suvarṇaṣṭhīvin
स त्वं राजेन्द्र संजातं शोकमेनं निवर्तय । यथा त्वां केशव: प्राह व्यासश्व॒ सुमहातपा:,राजेन्द्र! तुम भी अपने ह्ृदयमें उत्पन्न हुए इस शोकको दूर करो तथा भगवान् श्रीकृष्ण और महातपस्वी व्यासजी जैसा कह रहे हैं, उसके अनुसार अपने बाप-दादोंके राज्यपर आरूढ़ हो इसका भार वहन करो; फिर पुण्यदायक महायज्ञोंका अनुष्ठान करके तुम अभीष्ट लोकमें चले जाओगे
sa tvaṁ rājendra sañjātaṁ śokam enaṁ nivartaya | yathā tvāṁ keśavaḥ prāha vyāsaś ca sumahātapāḥ ||
ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ! ຈົ່ງຂັບໄລ່ຄວາມໂສກທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂອງທ່ານ. ຈົ່ງປະພຶດຕາມທີ່ ເກສະວະ (ພຣະສີກຣິດສະນະ) ແລະ ພຣະວະຍາສະ ຜູ້ບຳເນັດຕະປະອັນຍິ່ງ ໄດ້ກ່າວແກ່ທ່ານ—ຮັບພາລະແຫ່ງອຳນາດກະສັດຂອງບັນພະບຸລຸດ ປົກຄອງດ້ວຍທຳ ແລະໂດຍການປະກອບມະຫາຍັດອັນເກີດບຸນ ທ່ານຈະໄດ້ບັນລຸໂລກທີ່ປາດຖະໜາໃນພາຍຫຼັງ.
पर्वत उवाच
Educational Q&A
Grief should not paralyze righteous action: a king must restrain sorrow, accept responsibility for ancestral rule, and follow the guidance of realized elders (Kṛṣṇa and Vyāsa), combining ethical governance with meritorious rites aimed at the welfare of self and world.
In Śānti Parva, Yudhiṣṭhira is being urged to overcome post-war sorrow and reluctance to rule. Parvata addresses him as ‘rājendra’ and reinforces the earlier counsel of Kṛṣṇa and Vyāsa: take up the kingdom’s burden and pursue dharmic kingship, supported by great sacrifices that lead to auspicious spiritual outcomes.