Shloka 39
तदनन्तर शोकसे पड़ित हो उसकी माताएँ रोती हुई उस स्थानकी ओर दौड़ीं, जहाँ राजा सूंजय विलाप करते थे ।। ततः स राजा सस्मार मामेव गतमानस: । तदाहं चिन्तन ज्ञात्वा गतवांस्तस्य दर्शनम्
tataḥ sa rājā sasmāra mām eva gatamānasaḥ | tadāhaṃ cintanaṃ jñātvā gatavāṃs tasya darśanam ||
ຕໍ່ມາ ພຣະຣາຊານັ້ນ ຖືກທຸກໂສກຄອບງໍາ ໃຈຫຼຸດລົງໃນຄວາມເສົ້າ ກໍ່ລະລຶກເຖິງຂ້ອຍແຕ່ຜູ້ດຽວ. ຂ້ອຍຮູ້ເລື່ອງນັ້ນດ້ວຍປັນຍາແຫ່ງການພິຈາລະນາ ແລ້ວຈຶ່ງໄປພົບພຣະອົງ ເພື່ອໃຫ້ພຣະອົງໄດ້ເຫັນຂ້ອຍ.
पर्वत उवाच
Educational Q&A
In extreme sorrow, turning the mind toward a trusted spiritual guide (smaraṇa/remembering) becomes the doorway to guidance and inner steadiness; compassionate response follows when the guide recognizes the seeker’s mental state.
A grieving king, mentally overwhelmed, remembers Parvata; perceiving this remembrance through contemplative knowledge, Parvata goes to meet him, setting up a consoling or instructive encounter.