Shloka 2
वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! तदनन्तर पाण्डुपुत्र राजा युधिष्ठिरने नारदजीसे कहा--'भगवन्! मैं सुवर्णष्ठीवीके जन्मका वृत्तान्त सुनना चाहता हूँ ।। एवमुक्तस्तु स मुनिर्धर्मराजेन नारद: । आचचक्षे यथावृत्तं सुवर्णष्ठीविनं प्रति,धर्मराजके ऐसा कहनेपर नारदमुनिने सुवर्णष्टीवीके जन्मका यथावत् वृत्तान्त कहना आरम्भ किया
vaiśampāyana uvāca | janamejaya! tadanantaraṃ pāṇḍuputro rājā yudhiṣṭhiro nāradam uvāca— “bhagavan! ahaṃ suvarṇaṣṭhīvināṃ janma-vṛttāntaṃ śrotum icchāmi।” evam uktaḥ sa munir dharmarājena nāradaḥ ācaṣṭe yathā-vṛttaṃ suvarṇaṣṭhīvinaṃ prati |
ໄວສັມປາຍະນະ (Vaiśampāyana) ກ່າວວ່າ: “ໂອ ຈະນະເມຊະຍະ (Janamejaya), ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພຣະຣາຊາ ຢຸທິສຖິຣະ (Yudhiṣṭhira) ຜູ້ເປັນລູກຂອງປານດຸ ໄດ້ກ່າວກັບ ນາຣະດະ (Nārada) ວ່າ: ‘ຂ້າແຕ່ທ່ານຜູ້ຄວນເຄົາລົບ, ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະຟັງເລື່ອງການເກີດຂອງ ສຸວັນນະສຖີວິນ (Suvarṇaṣṭhīvin).’ ເມື່ອຖືກຂໍໂດຍ ທັມມະຣາຊາ (Dharmarāja) ແບບນັ້ນ ມຸນິ ນາຣະດະ ກໍເລີ່ມເລົ່າຕາມລໍາດັບ ແລະ ຕາມທີ່ເກີດຂຶ້ນຈິງ ເລື່ອງລາວກ່ຽວກັບ ສຸວັນນະສຖີວິນ.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse models dharmic inquiry: a righteous king seeks instruction through attentive listening (śravaṇa) from a trustworthy sage, and the sage responds by narrating events “as they truly occurred” (yathā-vṛttam), emphasizing truthful transmission as an ethical duty.
Vaiśampāyana reports that Yudhiṣṭhira requests Nārada to tell the birth-account of Suvarṇaṣṭhīvin; Nārada, prompted by Dharmarāja, begins the narration in proper order.