अव्यक्त–पुरुष–विवेकः (Discrimination of Avyakta/Prakṛti and Puruṣa) — Yājñavalkya’s Anvīkṣikī to Viśvāvasu
इस प्रकार श्रीमहाभारत शान्तिपर्वके अन्तर्गत गोक्षधर्म पर्वमें वसिष्ठटकरालजनकसंवादविषयक तीन सौ पाँचवाँ अध्याय पूरा हुआ
iti prakāraṁ śrīmahābhārata-śāntiparva-ke antargata gokṣadharma-parva-meṁ vasiṣṭha-ṭakarāla-janaka-saṁvāda-viṣayaka trī-śata pañcamaḥ adhyāyaḥ pūrṇaḥ
ດັ່ງນີ້ ບົດທີ 305 ໃນ ສານຕິປະຣະວະ (Śānti Parva) ຂອງ ສຣີມະຫາພາຣະຕະ (Śrī Mahābhārata) ພາຍໃນພາກທີ່ເອີ້ນວ່າ ໂກກສະທັມມະປະຣະວະ (Gokṣadharma Parva) ອັນວ່າດ້ວຍບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ວະສິດຖະ, ຕະກະຣາລາ ແລະ ຈະນະກະ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ.
वसिष्ठ उवाच
This line is a colophon rather than a doctrinal verse: it signals that the chapter’s instruction belongs to the Śānti Parva’s larger ethical project—systematizing dharma through authoritative dialogues (here, Vasiṣṭha with Ṭakarāla and King Janaka).
The text formally closes the chapter, identifying its placement (Śānti Parva → Gokṣadharma Parva) and its subject matter (a dialogue involving Vasiṣṭha, Ṭakarāla, and Janaka), indicating the discourse has concluded.