Shloka 36
अव्यक्तकालमान-निर्णयः
Measures of Time from the Unmanifest; Creation, Elements, and the Primacy of Mind
शिक्षोदरे ये निरता: सदैव स्तेना नरा वाक्परुषाश्च नित्यम् । अपेतदोषानपि तान् विदित्वा दूराद् देवा: सम्परिवर्जयन्ति,किंतु जो सदा पेट पालने और उपस्थ-इन्द्रियोंके भोग भोगनेमें ही लगे रहते हैं तथा जो चोरी करने एवं सदा कठोर वचन बोलनेवाले हैं, वे यदि प्रायश्चित्त आदिके द्वारा उक्त कर्मोके दोषसे छूट जायाँ तो भी देवतालोग उन्हें पहचानकर दूरसे ही त्याग देते हैं
śikṣodare ye niratāḥ sadaiva stenā narā vākparuṣāś ca nityam | apetadoṣān api tān viditvā dūrād devāḥ samparivarjayanti ||
ບຸກຄົນທີ່ຫມົກມຸ່ນຢູ່ເທົ່ານັ້ນໃນການຫາກິນປະທັງຊີວິດ—ມຸ່ງແຕ່ການອຸປະຖຳຮ່າງກາຍ ແລະ ການເສບສົມອາລົມ—ເປັນຂະໂມຍ ແລະ ເວົ້າຄຳຫຍາບຄາຍເປັນນິດ; ແມ່ນແຕ່ຖືກຊຳລະມົນທິນຕາມພິທີດ້ວຍການໄຖ່ບາບ ຫຼື ສິ່ງອື່ນໆ ເທວະທັງຫຼາຍຜູ້ຮູ້ທັນສັນດານທີ່ແທ້ ກໍຍັງຫຼີກເວັ້ນ ແລະ ປະຖິ້ມເຂົາແຕ່ໄກ.
हंस उवाच
Educational Q&A
Expiation may remove the formal ‘fault’ of an act, but if a person’s character remains dominated by appetite, theft, and harsh speech, the divine (and the wise) still recognize that disposition and avoid such a person; inner transformation matters more than mere ritual clearance.
Haṃsa is instructing about moral discernment: he describes a type of person—ruled by the belly and senses, prone to stealing and cruel speech—and states that even after such people undergo prāyaścitta (atonement), the gods, knowing their true nature, keep their distance.