Shloka 6
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
किंतु जिसके पास युद्धका सामान हो, जो युद्धके लिये तैयार हो और अपने बराबरका हो, संग्रामभूमिमें उस क्षत्रियकुमारको राजा अवश्य जीतनेका प्रयत्न करे ।।
tulyād iha vadhaḥ śreyān viśiṣṭāc ceti niścayaḥ | nihīnāt kātarāc caiva kṛpaṇād garhito vadhaḥ ||
ປາຣາຊະຣະກ່າວວ່າ: ກະສັດພຶງພາຍາຍາມເອົາຊະນະໃນສົງຄາມຕໍ່ເຈົ້າຊາຍກະສັດຕະຣິຍະນັ້ນ ຜູ້ມີອາວຸດສົງຄາມຄົບຖ້ວນ ພ້ອມຮົບ ແລະເທົ່າທຽມກັນໃນສະໜາມຮົບ. ນັກຮູ້ວິຊາສົງຄາມຖືເປັນກົດແນ່ນອນວ່າ ການຖືກສັງຫານໂດຍຜູ້ເທົ່າທຽມ—ຫຼືແມ່ນໂດຍວິລະຊົນທີ່ສູງກວ່າ—ຍ່ອມປະເສີດກວ່າ; ແຕ່ຄວາມຕາຍໂດຍມືຜູ້ຕໍ່າກວ່າ ຜູ້ຂີ້ຂວັນ ຫຼືຄົນທຸກຍາກ ຖືວ່າເປັນຄວາມອັບອາຍ.
पराशर उवाच
Educational Q&A
In kṣatriya ethics, combat should be undertaken against a properly prepared and worthy opponent; being slain by an equal or superior is considered honorable, while death at the hands of an inferior, cowardly, or base person is viewed as disgraceful.
Parāśara is instructing on norms of righteous warfare and royal conduct: a king should engage and seek victory over a battle-ready peer, and he cites the war-tradition’s judgment about what kinds of death in combat are praised or censured.