Shloka 4
क्षत्रियका पुत्र यदि समरांगणमें घायल होकर बाणोंकी चितापर दग्ध होता है तो वह देवदुर्लभ लोकोंमें जाता और वहाँ आनन्दपूर्वक स्वर्गीय-सुख भोगता है ।।
kṣatriyakā putra yadi samarāṅgaṇeṁ ghāyala hokara bāṇoṁ kī citā par dagdha hotā hai to vah devadurlabha lokoṁ meṁ jātā aur vahāṁ ānandapūrvak svargīya-sukha bhogatā hai || śrāntaṁ bhītaṁ bhraṣṭaśastraṁ rudantaṁ parāṅmukhaṁ paribaddhaśva-hīnam | anudyantaṁ rogiṇaṁ yācamānaṁ na vai hiṁsyathā bāla-vṛddhau ca rājan ||
ປາຣາຊະຣະກ່າວວ່າ: «ຖ້າບຸດແຫ່ງກະສັດວັນນະກະສັດ (ກະສັດຕຣິຍະ) ຖືກບາດເຈັບໃນສະໜາມຮົບ ແລະຖືກເຜົາເທິງຈິຕາທີ່ເຮັດດ້ວຍລູກສອນ, ເຂົາຈະໄປສູ່ໂລກທີ່ແມ່ນແຕ່ເທວະດາກໍຍາກຈະເຂົ້າເຖິງ ແລະທີ່ນັ້ນເຂົາຈະເສບສຸກສະຫວັນດ້ວຍຄວາມປິຕິ. ແຕ່ ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຢ່າໂຈມຕີສັດຕູທີ່ເມື່ອຍລ້າ, ຢ້ານກົວ, ວາງອາວຸດ, ຮ້ອງໄຫ້, ຫັນຫຼັງໜີ, ຖືກພາກພົ້ນຈາກມ້າແລະເຄື່ອງສົງຄາມ, ລະທິ້ງຄວາມພະຍາຍາມທາງຮົບ, ເຈັບໄຂ້, ຫຼືກຳລັງຂໍຊີວິດ; ແລະຢ່າຂ້າສັດຕູທີ່ເປັນເດັກນ້ອຍ ຫຼືຄົນເຖົ້າ».
पराशर उवाच
Educational Q&A
The passage balances valor with restraint: heroic death in righteous battle is praised as leading to exalted realms, yet dharma forbids killing those who are helpless—exhausted, weaponless, fleeing, sick, pleading, or too young/old—because such killing violates the ethical limits of warfare.
Parāśara instructs a king on proper conduct in war. He first states the merit and heavenly reward associated with a Kṣatriya who dies wounded in battle, then immediately lays down prohibitions against slaying certain categories of vulnerable enemies, defining what honorable combat must exclude.