अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
दान॑ त्याग: शोभना मूर्तिरिद्भ्यो भूतप्लाव्यं तपसा वै शरीरम् । सरस्वतीनैमिषपुष्करेषु ये चाप्यन्ये पुण्यदेशा: पृथिव्याम्
dānaṁ tyāgaḥ śobhanā mūrtir idbhyo bhūtaplāvyaṁ tapasā vai śarīram | sarasvatī-naimiṣa-puṣkareṣu ye cāpy anye puṇyadeśāḥ pṛthivyām, rājan ||
ປາຣາຊະຣະກ່າວວ່າ: «ທານ ແລະ ການສະຫຼະລະທິ້ມ ແມ່ນຮູບອັນງາມຂອງຄຸນທຳ. ດ້ວຍຕະປະ (tapas) ແລະນ້ຳອັນຊຳລະບາບ ກາຍຈຶ່ງຖືກຊຳລະ ແລະຍົກຂຶ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ ພະຣາຊາ, ຄວນໄປຍັງສະຖານທີ່ສັກສິດ—ແມ່ນ້ຳສະຣັສວະຕີ, ໄນມິສະ, ປຸສະກະຣະ ແລະດິນແດນບຸນອື່ນໆໃນໂລກ—ແລ້ວທຳທານ ລະທິ້ມຄວາມເພີດເພີນ ຢູ່ດ້ວຍຄວາມສະຫງົບ ແລະຊຳລະກາຍໃຈດ້ວຍຕະປະ ແລະນ້ຳແຫ່ງການຈາລິກບຸນ»។
पराशर उवाच
The verse teaches that dharmic life is strengthened through dāna (charity) and tyāga (renunciation). Inner and outer purification is achieved by tapas (disciplined austerity) and by contact with sacred waters and holy places, cultivating calmness and restraint rather than indulgence.
In Śānti Parva’s instruction on dharma, the sage Parāśara addresses a king and recommends practical religious-ethical disciplines: visiting renowned tīrthas such as Sarasvatī, Naimiṣāraṇya, and Puṣkara, giving gifts there, renouncing pleasures, maintaining a peaceful disposition, and purifying oneself through austerity and pilgrimage rites.