Shloka 30
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
अधीत्य वेदं तपसा ब्रह्मचारी यज्ञान् शक््त्या संनिगृहोह पड्च । वन॑ गच्छेत् पुरुषो धर्मकाम: श्रेय: स्थित्वा स्थापयित्वा स्ववंशम्
adhītya vedaṁ tapasā brahmacārī yajñān śaktyā saṁnigṛhya ca pañca | vanaṁ gacchet puruṣo dharmakāmaḥ śreyaḥ sthitvā sthāpayitvā svavaṁśam ||
ປາຣາຊະຣະ ສອນເສັ້ນທາງຊີວິດອັນເປັນລຳດັບສຳລັບຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ: ກ່ອນອື່ນ ໃນຂັ້ນພຣະຫມະຈາຣີ ຄວນສຶກສາເວດດ້ວຍຕະປະ ແລະວິໄນ. ຕໍ່ມາ ເຂົ້າສູ່ຂັ້ນຄົວເຮືອນ ຕາມກຳລັງຂອງຕົນ ຄວນຂົມຂື່ນອິນຊີ ແລະປະກອບ «ປັນຈະມະຫາຍັດ» ປະຈຳວັນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ເມື່ອສ້າງວົງສາຂອງຕົນໃຫ້ໝັ້ນຄົງ ແລະມອບໝາຍໃຫ້ລູກຊາຍປົກປ້ອງເຮືອນເຮົາ ຈຶ່ງອອກໄປປ່າ—ຢືນຢັນໃນສິ່ງທີ່ເປັນຄຸນຄ່າແທ້—ແສວຫາແຕ່ການປະພຶດທຳມະເທົ່ານັ້ນ.
पराशर उवाच
Educational Q&A
The verse outlines āśrama-dharma as a progressive ethical discipline: learn the Veda with austerity in brahmacarya, fulfill social and sacred obligations in gṛhastha through self-control and the five great sacrifices, then—after securing family continuity—withdraw to the forest to pursue śreyas (higher welfare) with a single-minded commitment to dharma.
Parāśara is instructing about the proper life-course for a dvija: education and discipline first, responsible household life next, and finally a deliberate transition toward renunciation (vānaprastha) after handing over duties to the next generation.