अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
भावितं कर्मयोगेन जायते तत्र तत्र ह । इदं शरीर वैदेह ग्रियते यत्र यत्र ह । तत्स्वभावो<परो दृष्टो विसर्ग: कर्मणस्तथा
bhāvitaṁ karmayogena jāyate tatra tatra ha | idaṁ śarīra vaideha mriyate yatra yatra ha | tat-svabhāvo 'paro dṛṣṭo visargaḥ karmaṇas tathā ||
ໂອ ວາຍເດຫາ, ສັດຜູ້ມີຮ່າງກາຍນີ້ ທີ່ຖືກປັ້ນແຕ່ງໂດຍໂຍກະແຫ່ງກຳ ແລະການເຊື່ອມໂຍງຂອງກຳ ຍ່ອມເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆໃນບ່ອນນັ້ນບ່ອນນີ້. ຮ່າງກາຍນີ້ຕາຍຢູ່ບ່ອນໃດກໍຕາມ; ແລ້ວດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງກຳທີ່ສຸກງອມ (ປຣາຣັບທະ) ມັນກໍໄປເກີດຢູ່ບ່ອນອື່ນ. ດັ່ງນັ້ນ ການເກີດໃໝ່ຈຶ່ງຖືກເຫັນເປັນການ “ສົ່ງອອກ” ຕາມທຳມະຊາດ ອັນເກີດຈາກການກະທຳ ແລະຜົນຂອງຕົນເອງ.
पराशर उवाच
Death ends a particular body, not the causal stream of karma. Actions (and their ripened results) condition the next birth; therefore rebirth is presented as a natural consequence of karma rather than a random event.
Parāśara addresses Vaideha (Janaka), explaining the mechanism of saṁsāra: the body dies wherever it is, and the being—conditioned by karmic causality—arises again elsewhere, showing the observable pattern of transmigration driven by karma.