Shloka 12
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
जब आयु समाप्त हो जाती है तभी देहधारी जीव पंचत्वको प्राप्त होता है। यह बिना कारणके भी हो जाता है और कभी विभिन्न कारणोंसे उपपादित होता है ।।
yadā āyuḥ samāptā bhavati tadā dehadhārī jīvaḥ pañcatvaṃ prāpnoti | etad akāraṇam api bhavati, kadācid vividha-kāraṇaiḥ upapāditam | tathā śarīraṃ bhavati dehād yena upapāditam | adhvānaṃ gatavaś cāyaṃ prāptaś cāyaṃ gṛhād gṛham | ye tu dehaṃ prāpya haṭhapūrvakaṃ tasya parityāgaṃ kurvanti, teṣāṃ pūrvavad eva yātanāmaya-śarīra-prāptir bhavati | te manuṣya-śarīraṃ mokṣa-sādhanam api prāpya ātmahatyā-kāraṇāt tasya lābhāt vañcitāḥ, gṛhād gṛhaṃ gacchato manuṣyasyeva dehād dehaṃ prāpya saṃsaranti |
ປາຣາຊະຣະ ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອອາຍຸທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ສິ້ນສຸດ ສັດຜູ້ມີກາຍຍ່ອມເຖິງສະພາບແຫ່ງທາດທັງຫ້າ—ຄືຄວາມຕາຍ. ບາງຄັ້ງມັນເກີດຂຶ້ນເຖິງແມ່ນບໍ່ເຫັນເຫດອັນຊັດເຈນ; ແລະບາງຄັ້ງກໍຖືກອະທິບາຍວ່າເກີດຈາກເຫດປັດໃຈຫຼາຍປະການ. ກາຍໜຶ່ງຖືກປັ້ນແຕ່ງຕາມພື້ນຖານທີ່ນຳໃຫ້ມັນເກີດຂຶ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ສັດນີ້ຖືກຂັບເຄື່ອນໄປຕາມທາງແຫ່ງສົງສານ ໄປຈາກເຮືອນຫາເຮືອນ. ຜູ້ໃດໄດ້ກາຍແລ້ວກັບລະທິ້ງມັນດ້ວຍກຳລັງ—ໂດຍການທຳລາຍຕົນເອງ—ຍ່ອມໄດ້ຮັບກາຍແຫ່ງຄວາມທຸກທໍລະມານອີກ ເຊັ່ນເກົ່າ. ແມ່ນໄດ້ກາຍມະນຸດ ອັນເປັນເຄື່ອງມືແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ ແຕ່ກໍຖືກຕັດຂາດຈາກປະໂຫຍດນັ້ນໂດຍການຂ້າຕົນ; ເຫມືອນຄົນຍ້າຍຈາກເຮືອນໜຶ່ງໄປອີກເຮືອນໜຶ່ງ ພວກເຂົາຜ່ານຈາກກາຍໜຶ່ງໄປອີກກາຍໜຶ່ງ».
पराशर उवाच
Educational Q&A
Death occurs when lifespan is exhausted, and the human body is a rare means for liberation; therefore forcibly abandoning the body (ātmahatyā) leads not to freedom but to continued transmigration and the attainment of a painful embodiment.
Parāśara is instructing about the mechanics and ethics of death and rebirth: ordinary death follows the completion of lifespan, while self-inflicted death results in renewed suffering and continued movement from one ‘house’ (body) to another.