Shloka 7
Vidyā–Avidyā and the Twenty-Fifth Principle
Sāṃkhya–Yoga Clarification
तब रतिकी उपासनामें लगे हुए सभी लोग भोगीको ही कृतार्थ मानकर रतिके द्वारा जो विषय-सुख प्राप्त होता है, उससे बढ़कर दूसरा कोई लाभ नहीं समझते हैं ।। ततो लोभाभिभूतात्मा संगाद् वर्धयते जनम् | पुष्ट्यर्थ चैव तस्येह जनस्यार्थ चिकीर्षति,तदनन्तर उनके मनपर लोभका अधिकार हो जाता है और वे आसक्तिवश अपने परिजनोंकी संख्या बढ़ाने लगते हैं। इसके बाद उन कुट॒म्बीजनोंके पालन-पोषणके लिये मनुष्यके मनमें धन-संग्रहकी इच्छा होती है
tato lobhābhibhūtātmā saṅgād vardhayate janam | puṣṭyarthaṃ caiva tasyeha janasya arthaṃ cikīrṣati ||
ຕໍ່ມາ ເມື່ອໃຈຖືກຄວາມໂລບຄອບງຳ ຄົນໜຶ່ງ—ດ້ວຍຄວາມຍຶດຕິດ—ພະຍາຍາມເພີ່ມພູນວົງວານຜູ້ພຶ່ງພາ ແລະ ຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ. ຈາກນັ້ນ ເພື່ອລ້ຽງດູແລະບຳລຸງຄອບຄົວນັ້ນ ລາວເກີດຄວາມຢາກຫາ ແລະ ສະສົມຊັບສິນ ໂດຍເຫັນວ່າຄວາມສຸກທາງກາມແມ່ນການສຳເລັດສູງສຸດ ແລະບໍ່ຄິດວ່າມີປະໂຫຍດໃດຍິ່ງໄປກວ່າຄວາມສຸກທີ່ໄດ້ຈາກຄວາມລິ້ນລົມແຫ່ງຣະຕິ.
पराशर उवाच
Educational Q&A
Attachment to sensual pleasure breeds greed; greed then drives expansion of dependents and the compulsion to accumulate wealth for their maintenance—illustrating a self-reinforcing cycle that binds one to worldly striving rather than higher aims.
Parāśara describes a psychological progression: people who treat erotic enjoyment as the supreme good become dominated by greed; from attachment they enlarge their household, and then feel compelled to seek wealth to support and sustain that growing family circle.