Shloka 7
रंगमंचपर स्त्री आदिके वेषमें उतरकर नाचना या खेल दिखाना, बहुरूपियेका काम करना, मदिरा और मांस बेचकर जीविका चलाना तथा लोहे और चमड़ेकी बिक्री करना-- ये सब काम (सबके लिये) लोकमें निन्दित माने गये हैं। जिसके घरमें पूर्वपरम्परासे ये काम न होते आये हों, उसे स्वयं इनका आरम्भ नहीं करना चाहिये। जिसके यहाँ पहलेसे इन्हें करनेकी प्रथा हो, वह भी छोड़ दे तो महान् धर्म होता है--ऐसा शास्त्रका निर्णय है ।। संसिद्धः पुरुषो लोके यदाचरति पापकम् | मदेनाभिप्लुतमनास्तच्च न ग्राह्मुमुच्यते,यदि कोई जगतमें प्रसिद्ध हुआ पुरुष घमण्डमें आकर या मनमें लोभ भरा रहनेके कारण पापाचरण करने लगे तो उसका वह कार्य अनुकरण करने योग्य नहीं बताया गया है
raṅgamañcapar strī-ādike veṣaṃ utkarṣya nācanaṃ vā khelaṃ darśanaṃ, bahurūpiyasya karma, madirā-māṃsa-vikrayeṇa jīvikā, tathā loha-carma-vikrayaḥ—ete sarve karmāṇi loke ninditāni manyante. yasya gṛhe pūrva-paramparayā etāni karmāṇi na pravṛttāni syuḥ, sa svayaṃ tāny ārabheta na. yasya tu kule pūrvata eva eṣā prathā vartate, so 'pi yadi tāni tyajet, mahān dharma iti śāstra-niścayaḥ. saṃsiddhaḥ puruṣo loke yadācarati pāpakam, madena abhipluta-manās tac ca na grāhyam anukaraṇīyam ucyate.
ພາຣາຊະຣະ ກ່າວວ່າ: «ການຂຶ້ນເວທີ ປອມແປງເປັນຍິງ ຫຼືເປັນຮູບອື່ນໆ ເພື່ອຟ້ອນຫຼືສະແດງການບັນເທີງ; ການເຮັດວຽກເປັນຜູ້ປ່ຽນຮູບຫຼາຍໜ້າ (ບະຫຸຣູປິຍ); ການຫາລ້ຽງຊີບດ້ວຍການຂາຍເຫຼົ້າແລະເນື້ອສັດ; ແລະການຄ້າເຫຼັກກັບໜັງ—ທັງໝົດນີ້ໃນສັງຄົມຖືວ່ານ່າຕຳນິ. ຜູ້ໃດທີ່ໃນຄອບຄົວບໍ່ເຄີຍມີປະເພນີບັນພະບຸລຸດເຮັດວຽກເຫຼົ່ານີ້ ບໍ່ຄວນເລີ່ມເຮັດເອງ. ແມ່ນແຕ່ບ້ານທີ່ມີຂະບວນປະເພນີຢູ່ແລ້ວ ຖ້າລະທິ້ງໄດ້ ກໍເປັນທຳມະອັນຍິ່ງ—ນີ້ແມ່ນຄຳຕັດສິນຂອງສາດສະຕຣາ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ຖ້າຜູ້ມີຊື່ສຽງໃນໂລກ ປະພຶດບາບເພາະຄວາມມຶນເມົາແຫ່ງຄວາມຍິ່ງຍະໂສ ຫຼືເພາະໃຈຖືກຖ້ວມດ້ວຍຄວາມໂລບ ການກະທຳນັ້ນບໍ່ຄວນຖືເປັນແບບຢ່າງໃຫ້ລອຍຕາມ».
पराशर उवाच
Educational Q&A
Certain livelihoods are socially censured; one should not newly adopt such work if it is not part of one’s inherited household practice, and even if it is traditional, giving it up is praised as a higher dharma. Additionally, the misdeeds of eminent people—done from pride or greed—must not be treated as examples to follow.
In Śānti Parva’s instruction setting, Parāśara delivers a normative ethical guideline: he lists occupations considered blameworthy, advises restraint and reform (especially abandoning such practices), and warns against copying the immoral behavior of socially prominent individuals.