Shloka 15
Adhyāya 290: Sāṃkhya-vidhi, Deha-doṣa, Guṇa-vicāra, and Mokṣa-gati
Bhīṣma–Yudhiṣṭhira Dialogue
इसके उत्तरमें यह कहा जा सकता है कि मरकर गये हुए प्राणी पूर्वजन्ममें किये हुए कर्मोको सदैव याद नहीं रख सकते। किंतु जब किसी पूर्वकृत कर्मका फल प्राप्त होता है तब वे ही लोग सदा (मन
lokayātrāśrayaś caiva śabdo vedāśrayaḥ kṛtaḥ | śāntyarthaṃ manasas tāta naitad vṛddhānuśāsanam, tāta ||
ປາຣາຊະຣະກ່າວວ່າ: “ຕອບໄດ້ວ່າ ສັດທີ່ຕາຍໄປແລ້ວ ບໍ່ອາດຈື່ຈຳກຳທີ່ເຮັດໃນຊາດກ່ອນໄດ້ສະເໝີ. ແຕ່ເມື່ອຜົນຂອງກຳເກົ່າມາຮອດ ພວກເຂົາກໍລະລຶກເຖິງກຳສີ່ປະເພດ—ດ້ວຍໃຈ, ດ້ວຍວາຈາ, ດ້ວຍສາຍຕາ, ແລະດ້ວຍການກະທຳ—ແລ້ວກ່າວວ່າ ‘ຄົງເຄີຍເຮັດກຳຢ່າງໃດໃນຊາດກ່ອນ ຈຶ່ງໄດ້ຜົນເປັນແບບນີ້.’ ສ່ວນພວກບໍ່ເຊື່ອບາງຄົນກ່າວວ່າ ຄຳເວົ້າແຫ່ງເວດຖືກຍອມຮັບເພື່ອພຶງພາການດຳລົງຊີວິດໃນໂລກ ແລະເພື່ອໃຫ້ໃຈສະຫງົບ; ແຕ່ລູກເອີຍ, ນີ້ບໍ່ແມ່ນຄຳສອນຂອງຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ຜູ້ຮູ້.”
पराशर उवाच
Educational Q&A
Parāśara rejects the view that Vedic injunctions are merely pragmatic tools for livelihood or psychological comfort. He affirms that the Veda is upheld by the wise as genuine authority, consistent with moral causality: actions have real consequences, not merely consolatory narratives.
In the Śānti Parva’s didactic setting, Parāśara addresses a listener (“tāta”) and counters nāstika-style skepticism. He insists that the elders’ tradition does not reduce Vedic teaching to social utility or mental pacification, but treats it as a serious guide to dharma and karmic order.