Adhyāya 290: Sāṃkhya-vidhi, Deha-doṣa, Guṇa-vicāra, and Mokṣa-gati
Bhīṣma–Yudhiṣṭhira Dialogue
सौवर्ण राजतं चापि यथा भाण्डं निषिच्यते । तथा निषिच्यते जनन््तुः पूर्वकर्मवशानुग:
sauvarṇaṃ rājataṃ cāpi yathā bhāṇḍaṃ niṣicyate | tathā niṣicyate jantuḥ pūrvakarmavaśānugaḥ ||
ປາຣາຊະຣະໄດ້ກ່າວວ່າ: «ເຫມືອນພາຊະນະທີ່ຖືກຊຸບຊ້ອນດ້ວຍຄຳ ຫຼື ເງິນ ແລ້ວກໍປາກົດຄືວ່າເຮັດຈາກສານນັ້ນແທ້ໆ, ສັດມີຊີວິດກໍຖືກ ‘ຄຸ້ມຄອງ’ ໂດຍກຳເກົ່າ. ຜູ້ທີ່ຖືກຜູກມັດດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງກຳກ່ອນ ຍ່ອມຖືກໝາຍໄວ້ດ້ວຍສິ່ງທີ່ເຄີຍກະທຳ—ມີຄວາມສຸກເມື່ອຖືກຄຸ້ມດ້ວຍບຸນ ແລະ ປະສົບທຸກເມື່ອຖືກຄຸ້ມດ້ວຍບາບ».
पराशर उवाच
Past actions adhere to and shape the embodied being, just as a metallic coating changes a vessel’s appearance; merit yields happiness and demerit yields suffering, showing the ethical inevitability of karmic results.
In Śānti Parva, Parāśara is instructing through an analogy: he compares the way gold or silver plating is applied to a vessel with the way prior karma ‘covers’ a creature, explaining why beings experience pleasure or pain.