Shloka 89
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
“मान्धाताने समरांगणमें राजा अंगार, मरुत्त, असित, गय तथा अंगराज बृहद्रथको भी पराजित कर दिया था ।। यौवनाश्वो यदाज्ारं समरे प्रत्ययुध्यत । विस्फारैर्धनुषो देवा द्यौरभेदीति मेनिरे
Māndhātāne samarāṅgaṇe rājā Aṅgāraṃ Maruttaṃ Asitaṃ Gayaṃ tathā Aṅgarājaṃ Bṛhadrathaṃ ca parājitaṃ kṛtavān. Yauvanāśvo yadā yuddhe samare pratyayudhyata, visphārair dhanuṣo devā dyauḥ-bhedīti meṇire.
ວາຍຸໄດ້ກ່າວວ່າ: ໃນສະໜາມຮົບ ກະສັດມານທາຕຣະໄດ້ປະລາບບັນດາຜູ້ປົກຄອງຜູ້ແຂງແກ່—ອັງກາຣະ, ມາຣຸຕຕະ, ອະສິຕະ, ກະຍະ ແລະແມ່ນແຕ່ ບຣິຫັດຣະຖະ ກະສັດແຫ່ງອັງກະ. ແລະເມື່ອ ຢົວວະນາຊະວະ ຕໍ່ສູ້ຕອບໂຕໃນສົງຄາມນັ້ນ ບັນດາເທວະດາໄດ້ຍິນສຽງກັງວານຂອງສາຍຄັນທະນູ ແລ້ວເຊື່ອວ່າ ຟ້າສະຫວັນກຳລັງຖືກຜ່າອອກ. ຂໍ້ຄວາມນີ້ຍົກຍ້ອງພະລັງຂອງກະສັດທີ່ສາມາດປະລາບຄູ່ແຂ່ງ ແລະຍັງສະທ້ອນອຸດົມຄະຕິແຫ່ງວີຣະພາບຂອງກະສັດກະສັດຕຣິຍະ—ຄວາມໝັ້ນຄົງ ແລະຄວາມບໍ່ຢ້ານກົວ ພາຍໃຕ້ສາຍຕາຂອງເທວະດາ.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the kṣatriya ideal: a ruler’s duty includes courage, steadfast counter-combat, and the capacity to protect and prevail. The gods’ reaction to the bow’s twang elevates martial discipline into a form of renowned excellence—valor that becomes ethically meaningful when aligned with rightful kingship and duty.
Vāyu recounts feats of ancient kings: Māndhātṛ defeats several notable rulers, including Bṛhadratha of Aṅga. Then Yauvanāśva is described fighting in battle; the sound of his bow is so powerful that the gods imagine the sky itself is being split.