Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
यो बद्ध्वा त्रिशतं चाश्वान् देवेभ्यो यमुनामनु । सरस्वती विंशतिं च गड्ामनु चतुर्दश
yo baddhvā triśataṃ cāśvān devebhyo yamunām anu | sarasvatīṃ viṃśatiṃ ca gaṅgām anu caturdaśa ||
ພຣະວາຍຸກ່າວວ່າ: «ຜູ້ທີ່ເພື່ອໃຫ້ເທວະທັງຫຼາຍພໍໃຈ ເຄີຍມັດມ້າສາມຮ້ອຍຕົວຢູ່ຝັ່ງຢະມຸນາ, ມັດຊາວຕົວຢູ່ຝັ່ງສະຣັສວະຕີ, ແລະມັດສິບສີ່ຕົວຢູ່ຝັ່ງຄົງຄາ—ພະພາຣະຕະຜູ້ມີຣັດສະມີແລະພະລັງອັນຍິ່ງ, ລູກຂອງດຸສຍັນຕະ, ໄດ້ປະກອບອັດສະວະເມດະຍັດຫຼາຍປານນັ້ນ. ໃນຊີວິດຂອງພຣະອົງ ຖືກຈື່ຈຳວ່າ ໄດ້ສຳເລັດອັດສະວະເມດະຍັດໜຶ່ງພັນ ແລະ ຣາຊະສູຍະໜຶ່ງຮ້ອຍ».
वायुदेव उवाच
The verse holds up Bharata as an exemplar of royal dharma: a king’s power is ideally expressed through disciplined, public, and deity-oriented rites (yajñas) performed for cosmic order and communal welfare, not merely for personal gain.
Vāyu is recounting Bharata’s extraordinary sacrificial record, specifying numbers of horses bound for Aśvamedhas at the banks of major rivers (Yamunā, Sarasvatī, Gaṅgā) and summarizing his famed totals of Aśvamedha and Rājasūya rites.