Shloka 24
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
“मरुदगणोंने मरुत्तके यज्ञमें उस समय खूब सोमरसका पान किया था। राजाने जो दक्षिणाएँ दी थीं, वे देवताओं, मनुष्यों और गन्धर्वोंके सभी यज्ञोंसे बढ़कर थीं ।।
marudgaṇāḥ maruttakasya yajñe tasmin kāle bahu soma-rasaṃ pītavantaḥ | rājñā dattā dakṣiṇāḥ devānāṃ manuṣyāṇāṃ gandharvāṇāṃ ca sarva-yajñebhyo 'dhikā āsan || sa cen marutaḥ, sṛñjaya, caturbhadra-taraḥ tvayā | putrāt puṇya-taraś caiva; mā putram anutapyathāḥ ||
ພຣະວາຍຸກ່າວວ່າ: «ໃນເວລານັ້ນ ໃນພິທີບູຊາຂອງມະຣຸຕຕະ ຝູງມາຣຸດໄດ້ດື່ມນ້ຳໂສມະຢ່າງຫຼາຍ. ທານຍັນ (ດັກສິນາ) ທີ່ພຣະຣາຊາປະທານ ເກີນກວ່າທີ່ໃຫ້ໃນພິທີຂອງເທວະດາ ມະນຸດ ແລະ ຄັນທະວະທັງປວງ. ແຕ່ແມ່ນແຕ່ພຣະຣາຊາມະຣຸຕຕະ—ຜູ້ເຫນືອກວ່າເຈົ້າ, ສຣຶຍະຈະຍະ, ໃນຄຸນດີສີ່ປະການ (ທຳ, ຄວາມຮູ້, ຄວາມຄາຍຄວາມຍຶດຕິດ, ແລະ ອຳນາດຮຸ່ງເຮືອງ) ແລະຍັງມີບຸນຍິ່ງກວ່າລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ—ກໍຍັງຕາຍໄປ. ຖ້າຜູ້ເຊັ່ນນັ້ນຍັງລ່ວງໄປ ຈະຕ້ອງເວົ້າຫຍັງເຖິງຄົນອື່ນອີກ? ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າໂສກເສົ້າເພາະລູກຊາຍຂອງເຈົ້າເລີຍ».
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even the most virtuous and accomplished—exemplified by King Marutta, renowned for immense sacrificial generosity and the four excellences (dharma, knowledge, dispassion, and prosperity)—are subject to death. Recognizing this universality of impermanence is offered as a remedy for excessive grief.
Vāyu addresses Sṛñjaya, citing the celebrated example of King Marutta’s grand sacrifice where the Maruts drank Soma and the king’s gifts surpassed all others. Vāyu then points out that Marutta too died, and uses this as a consolatory argument urging Sṛñjaya not to lament his son.